https://Mijnmaniervandoen.auteursblog.nl

23. nov, 2020

Deze week is het de gezonde schoolweek bij ons op school. Een ieder jaar terugkerend thema. Dit jaar heb ik er een dubbel gevoel bij. Alle leerlingen zien er hetzelfde uit, met de blauwe of gekleurde mondkapjes voor.

Rumag is er deze week ook weer bij en brengt een beetje humor mee op een zwarte achtergrond. Het tekent de tijd waarin we nu leven.

Ik heb ontheffing voor het dragen van een mondkapje, ik ben chronisch ziek, ik word duizelig en ga hyperventileren met dat kapje voor mijn mond. Ik vind het niks, dat hele kapje.

Aan de andere kant hoor ik verhalen van mijn vriendin, familieleden van haar zijn getroffen door de Corona, in Iran. Het schijnt daar dweilen met de kraan open te zijn. Ze is heel erg bang. Dat begrijp ik ook.

Stress, moeheid, ongezond eten, niet bewegen, dat zijn onze vijanden. Als we frisse lucht inademen en iedere dag wandelen in de natuur of wat sporten en onze stress kunnen relativeren, zouden we zoveel minder vatbaar zijn. Lachen, dansen, gek doen, heeft de wereld nodig, heb jij nodig.

We leren onze leerlingen over gezond leven deze week, met hun mondkapje voor, luisteren ze wat grote mensen vertellen. Het is absoluut goed bedoeld, maar we kunnen hen zo veel beter voordoen.


20. nov, 2020

Meestal kom ik heerlijk ontspannen bij de kapper vandaan, nu voel ik me verdrietig. Ik sprak daar ook een docente, alleen werkt zij op een vmbo in Lelystad in een achterstandswijk. Haar verhalen over mishandelde leerlingen door hun ouders waren gruwelijk.

Door de Corona werken veel ouders thuis of zijn ontslagen. Blijkbaar is hun stress zodanig dat ze hun eigen kinderen met pollepels en hondenriemen te lijf gaan. De hulpverlening heeft te weinig mankracht om alle kinderen te kunnen helpen. Pas als het bloed aan de muren zit, is het spoed, hoor ik haar zeggen.

Zo kan het zijn dat kinderen nog maanden thuis zijn, doordat hun situaties op 'nog te doen', is ingeschat. Als het waar is wat ze allemaal verteld, is het toch in en in triest dat dit het gevolg is van maanden lang thuis zitten door een virus dat procentueel gezien zo weinig mensen treft.

De overheid faalt hier ook. Bezuinigen op de jeugdzorg, kan echt niet. Deze kinderen zijn levenslang beschadigd. Ik zou niet zo kunnen werken. Lesgeven is voor haar een bijzaak, ze is in eerste plaats hulpverlener en vertrouwenspersoon, maar ze kan zo bitter weinig doen voor haar mentor leerlingen.

Nu ik thuis ben, ebt het zware gevoel wat weg. Ik denk aan mijn mentor klasje en hun vrolijke snoetjes. Wij zijn druk bezig met het organiseren van ons december feest. Bij mij geen zorgen die ik niet zou kunnen dragen. Ik voel me gezegend en schuldig tegelijk. Ik laat haar verhalen achter me, waar zij nog lang zorgen heeft voor kinderen waar ze zo weinig voor kan doen.

19. nov, 2020

Als de tranen hun weg langs je wangen niet vinden, omdat je hart het niet toestaat te huilen, voel je de pijn op plaatsen waar het verdriet gaat schuilen. Geef ruimte aan een traan, een rot gevoel, verdriet en het zal beter gaan. Als je verdriet er gewoon mag zijn, verdwijnt al gauw de pijn. Je tranen dragen je grootste leed en geven je hart ruimte om het stukje bij beetje te omarmen en te accepteren, om het dan glimlachend helemaal te verteren.

14. nov, 2020

Op het moment vloog ik weg, ver weg. Keer op keer, vloog ik weg. Ik was er niet, niet hier.

Toen zij jaren later vroeg erover te praten, was ik niet meer alleen. We spraken met haar en we verstopten ons in onderaardse gangen, die we lang geleden groeven. We verstopten ons en bleven daar als haar vragen te dichtbij kwamen, als momenten ons terug brachten, als de angst en de verkilling te groot werd.

Ze waren een tijd bij me, toen ze uiteindelijk vervaagden. Ik had hen niet meer nodig. Verleden vervaagde en ik kreeg herinneringen die mooier waren, veel mooier en ik liet hen door andere vervangen. Ik dekte hen toe en verstikte ze. Lange tijd dacht ik dat ze waren uitgewist. Zo stil werd het in mijn hoofd en lichaam.

Alleen als ik geraakt word door iets dat me er aan herinnert, slinger ik even terug. Maar dat duurt nooit lang. Mijn buik verkrampt, er rolt een eenzame traan en dan vervaagt het weer. Het leven geeft wat je aan kan, hoor ik weleens zeggen, dan voel ik me sterk. Dan kijk ik hoe ik in het leven sta en hoe liefdevol ik omringd ben door mijn mensen.

Liefde voor mezelf heeft me dat gegeven. Geen enkele herinnering is zo krachtig dat het tussen mij en het leven staat, tussen mij en de liefde voor mijzelf.


10. nov, 2020

Zachtjes aait ze zijn haren, haar hand glijdt over zijn schouder naar beneden. Ze wil iets zeggen, maar zwijgt.

De onuitgesproken woorden geven de ruimte een kille sfeer. Ze omhelst haar gedachten. Ze stapelt ze op en houdt ze stevig vast. Ze gelooft de tirannie in hoofd. Ze kijkt hem na als hij de kamer uitloopt. Ze wil hem tegenhouden, maar haar stem weigert dienst.

Ze probeert haar gedachten te beteugelen. Stuurt ze een andere kant op. Voor even leunt ze weer op een hoopje lucht. Ze krult haar mondhoeken naar boven, ze gelooft dat ze glimlacht.

Ze lacht tegen de lege, kille kamer. Zijn voetstappen sterven weg, haar onuitgesproken woorden liggen op de loer. Ze glimlacht ze dapper weg.