https://Mijnmaniervandoen.auteursblog.nl

8. aug, 2020

Als de muziek klinkt en het is wat koeler op straat, de wijn na de koffie op tafel staat, stralen mijn ogen en mijn hart zingt.


We slenteren samen door de straten van een Romaanse stad. Italië hebben we geproefd, geroken, gezien en haar zonnestralen danig gevoeld. We hebben het hier in het zuiden heerlijk gehad.


We omarmen nog één keer elkaar en de sfeer, morgen is ze een herinnering, dan zijn we er weer❤

 

8. aug, 2020

De mooiste jaren, zijn de jaren waarop je met een glimlach terugkijkt. Ze brengen je het gevoel van toen. Je waant je weer even terug in die tijd.


Ik kijk terug op 46 jaren. Daarvan zijn er een aantal mooi geweest. Uiteraard zitten er vele mooie momenten in jaren waar je liever niet aan terugdenkt. Maar om echt te zeggen dat ik jaren heb om naar terug te verlangen, kan ik niet. Niet omdat er zoveel jaren waren waar ik niet naar terugverlang, maar meer omdat ik niets meer over zou willen doen.


Ik vergeet veel en snel. Dus ik zou niet eens een bundel jaren kunnen aanwijzen die de mooiste zouden zijn geweest. Een flits, een herinnering, een glimlach, een traan geeft het hele moment weer. Het gevoel is vaak weemoedig. Zeker ook vaak blij, verdrietig of bang. Maar een reeks aan gebeurtenissen is mijn geheugen niet rijk.


De mooiste jaren zijn de afgelopen jaren geweest. Prachtige momenten toen mijn kinderen werden geboren en opgroeiden, bruiloften, ontmoetingen, reizen, genietmomentjes op een zonnige of regenachtige dag, zijn er, maar ze zijn alleen zo vaag. Misschien is dit iets wat veel mensen hebben, misschien ook niet, maar een bosje jaren kan ik niet meer tevoorschijn toveren waarin ik een aaneenschakeling van geluk ervaarde.


Dit bestaat ook niet. Geluk zit in duizend kleine dingen verspreid in duizend kleine druppels. Die vallen niet keurig op een rij. Maar ik weet wel dat toen ik bewust voor mezelf koos, mijn mooiste jaren begonnen. Ook al werd ik ziek en verloor ik mensen, ik kon genieten in iedere situatie op ieder moment. Nog steeds niet helemaal zoals ik zou willen zijn, maar dat stukje zit me niet in de weg.


Dat stukje is wat me vaak bezig houdt, maar ook wat me doet beseffen hoe anders ik al in het leven sta dan bosjes jaren geleden. De mooiste jaren zijn begonnen, maar liggen ook nog voor me, want ik ben bijna net ze vredig en tevreden als toen ik hier het leven begon. 

 

8. aug, 2020

Ik las net iets verkeerd, iets wat ik regelmatig doe en ik hoor trouwens ook redelijk vaak iets anders dan wordt gezegd. Bart, mijn kinderen en iedereen die mij goed kent, neemt dat voor lief. Vinden het, als het niet storend is, zelfs charmant. 


Een voorbeeld hoe ik dagelijks in een andere werkelijkheid leef dan de doorgaanse is dat ik net zeg tegen Bart dat er zelfs een hoogleraar is in winkelwagentjes, nadat ik kreette dat het in het westen, wat vast het oosten was, behoorlijk regende. Het zag er zo donker uit. Maar Bart gaf geduldig aan dat het een berg achter een lichte wolk was.


Ik las de zin verkeerd... de hoogleraar gaf iets aan over winkelwagentjes. Ik prijs mezelf gelukkig met zoveel geduldige mensen om mij heen, maar vooral dat degene die het meest van mij houden die aanhoudende per ongeluk foutief getrokken conclusies, opmerkingen, blunders en naïeve kijk op de wereld koesteren en mij daarin in waarde laten. Want ik verwonder mij iedere dag opnieuw❤

 

8. aug, 2020

Het fijne van weg zijn, is ook weer thuiskomen. Liefde is overal, gisteravond in de stralende ogen van mijn zoon en de duizende likjes van de honden en vele kopjes van de katten.

Dat ik vanmorgen weer vroeg moest opstaan om nog in de frisse ochtend een grote wandeling met mijn liefjes te maken, voelt fijn. Hun blije koppies om weer even stevig te wandelen en te rennen, doet me goed. Het hele huis heeft een beurt nodig, een jongen van bijna achtien is op vele fronten zeer volwassen, maar opruimen en schoonmaken zijn irrelevante zaken. Ik neem het graag voor lief. Hij heeft zich vermaakt met wat vrienden en de beestjes heeft het aan niets ontbroken.

Ik zit in de schaduw uit te wasemen. De wasmachine draait en er is gezogen en opgeruimd. De hondjes liggen om me heen, ik zit heerlijk in mijn schommelstoel. Ik denk aan mijn boek. Ik zal zo nog een stukje schrijven voor mijn auteursblog. Gisteren kreeg ik een mail dat mijn blog door meer dan 3200 mensen is gelezen afgelopen week. Ik kan het bijna niet geloven. Mijn manier van doen, schijnt toch overeen te komen met veel andere manieren en als het niet overeenkomt, is het waarschijnlijk de andere kijk op zaken die nieuwsgierig maakt. Wat het ook is, het maakt me blij dat zoveel mensen mij lezen en voor mij dichtbij zijn.

Afstand is leuk als je op reis gaat, maar afstand tussen mensen, geeft verdriet. Ook nu in deze tijd, is het de afstand wat ons nekt. Mensen willen op wat voor manier dan ook verenigd zijn. Hoe graag je ook alleen wilt zijn. Pas als je goed alleen kan zijn en gelukkig bent met jezelf, kun je liefde geven aan anderen. Als je de ander niet meer nodig hebt om gelukkig te zijn, is afstand geen afstand meer.

 

5. aug, 2020

Dronken mensen en kleine kinderen spreken altijd de waarheid, zei ze altijd laat op de avond. Ik begreep nooit waarom ze het zei, maar ik kon de aandacht die ik dan kreeg waarderen.

Ze sprak lang en aan één stuk door. Ik begreep er niet alles van, maar ze hield me vast en praatte alleen tegen mij. Ik voelde me belangrijk en zo dichtbij, was ik niet vaak. Ze had het over het leven, de waarden, de principies en ik geloof ook over verdriet en dat alles voorbij gaat. Ze leek tegen mij te praten, maar dat deed ze eigenlijk niet.

Ze stak een zoveelste sigaret op en haar adem verried de wijn. Ik vond het stinken, maar nu nog geeft het me dat gevoel van toen. Ze aaide me en sprak vriendelijk langs me heen.

Tot mijn nek te stijf werd om onder haar arm te blijven zitten, stond ik op. Wenste haar in haar geraas welterusten en genoot van haar omhelzing. Ik liep naar mijn kamer, zij praatte door.