https://Mijnmaniervandoen.auteursblog.nl

6. jul, 2020

Net een halfuur bezig geweest om in te loggen op gezondheidnet, daar zou ik dan mijn uitslag kunnen vinden van mijn darmonderzoek. Helaas is dit niet gelukt, #@# digi ook.
Ik zou om kwart voor vier gebeld worden, had het antwoordapperaat mij verteld, maar nadat ik een uur had gewacht en de telefoon opnam, ging er iets verkeerd. Uiteraard word je dan niet meer gebeld. Dus ik nog een keer het menu doorgelopen.
Ik word nu over 1 uur teruggebeld. Weer wachten. Vandaar dat ik het online probeerde. Niet dus. Dus dan maar weer een uur wachten, ik hoop dat zowel ik als de assistente goed opneemt. Anders wordt het morgen weer terugbellen.

Ik denk dat ik op een andere dag meer geduld zou hebben gehad, maar vandaag heb ik erg veel hoofdpijn. Vanmorgen moest ik regelen dat mijn manuscript toch nog professioneel wordt nagekeken. Vannacht werd ik al wakker van de hoofdpijn en ik denk dat het een beetje veel stress was bijelkaar.

Maar goed, ik slik maar weer een extra pilletje en wacht dan opnieuw rustig af. Over mijn boek geen zorgen meer, dat is over twee weken nu echt wel foutloos. Tenmiste iemand die aan mijn boek verdient🥴😂

Schrijven helpt altijd, net als wandelen. Alleen vandaag niet. Het regende zo hard dat zowel Zaza als Ollie rechtsomkeert gingen. Ze wachtten druipend voor de deur. Nu liggen ze naast me onder een dekentje, heerlijk ontspannen, ik kruip er maar naast, denk ik.

5. jul, 2020

Ik kijk door het raam neer op de kiezels van het platte dak. In Amsterdam gaat zo'n dak langs de huizen van vier verschillende straten en vormt zo een groot rechthoek. Je kunt het einde niet zien. Wij woonden dichtbij het begin van de straat, ik zag de duiven zitten op het randje van het dak. Ik hoorde ze en vroeg me af of ik in de toekomst nog kon denken aan duiven zonder dat dit moment er weer zou zijn. Dat is niet meer gelukt. Al kan ik het bijbehorende gevoel niet meer opwekken, gelukkig.

Verder terug in mijn kindertijd, in een andere stad en in een ander huis, keek ik ook door het raam. Ik keek naar de kleine achtertuin waarin de struiken troosteloos stonden. Op de achtergrond hoorde ik harde stemmen, ze verstomden als mijn kijken veranderde in staren. De hele zondag regendruppels tegen de ramen.

Een ander moment jaren en jaren later brengt me in mijn eigen huis. Een huis dat al lang niet meer van mij is. Ook hier kijk ik naar de druppels op het raam dat uitkijkt over tuinen. Ik hoor gehuil achter mij, niemand die het hoopje oppakt. Ik loop er zelf weer heen. En trek het kleine lichaampje in mijn armen. Samen kijken we naar de regendruppels, die eeuwige regendruppels.

Toen het moment kwam dat ik van de regen leerde houden, trokken de druppels mij niet langer het verdriet in. De regen werd gewoon weer regen en de druppels op de ramen schitterden. Geen zwaar gevoel dat op mij drukte, ik zag regen vallen en ik voelde me bevrijd.

3. jul, 2020

Ik denk weleens aan je,
vlak voor het slapen,
zeg ik weleens in stilte weltrusten
en als ik wandel onder stille bomen,
laat ik mooie herinneringen voorbij komen.

Ze zijn kort deze gedachten,
vaker laat ik ze rusten.
Ze zijn net als jij te intens,
te verdrietig of te blij.
Dus even en af en toe
ben je in mijn gedachten,
dan lijk je net als toen
bijna dichtbij.

 

30. jun, 2020

Kom je buitenspelen?
Zij had het nooit gehoord.
Ook de armen om haar heen
van een beste vriendin,
zijn haar vreemd.

Zij kon niemand om zich heen
goed velen.
Ze werd door hun gepraat gestoord.
Zij had best zin in het spelen
met een vriendin of het
lachen met wat meiden.
Maar ze wist niet hoe
en wat ze allemaal zeiden,
was voor haar een grap zonder clou.

Dus hield zij zich afzijdig.
Aan de kant van hun leven,
bleef zij in haar eigen middelpunt.
Ze miste het soms even,
maar zij had zichzelf
rust gegund.

 

29. jun, 2020

Ik heb een vak over het hoofd gezien ennuh ik ben nog in gesprek met een docent over een cijfer van een ander vak, maar als dat geregeld is, ben ik waarschijnlijk wel over, mam. Aan mijn ogen ziet hij dat ik schrik. Er tollen allemaal vragen door mijn hoofd en eigenlijk ben ik al een mail aan het typen over dat vak. Maar hij zet me op de bank en gaat naar boven met de woorden, komt goed.

En dat komt het ook. Vandaag zei hij terloops, oh ja mam, ik ben over hoor. Heel leuk dat zelfstandig zijn op het mbo, maar ik word er af en toe een beetje nerveus van. Maar goed, hij is dus over naar de tweede en heeft een stageplek. Vanmiddag hebben ze een last minute geboekt naar Mallorca, broer en zus, dus het leven is weer even stressvrij en eigenlijk vind ik ze wel stoer, die twee van mij❤