https://Mijnmaniervandoen.auteursblog.nl

23. okt, 2020

Ze stond alleen in haar kamer,
haar gezicht afgekeerd van het licht.
Ze voelde niets meer,
ze had het nog uitstaan, maar had het niet in de gaten.
Ze zweefde met haar hele wezen nog in een andere wereld.
Daar waar ze niets te vrezen had.
Daar waar ze iedereen die om haar gaf,
kon vertrouwen.
Daar waar niemand aan haar zat.
Langzaam keerde ze terug.
Haar kamer leek nog donkerder dan het al was. Ze pakte haar pyjama en stopte het in haar tas.
Ze ging niet op reis,
niet op pad.
Ze ging haar eigen zelf zoeken, die ze even geleden nog had.

23. okt, 2020
21. okt, 2020

Altijd als iemand vroeg wat mijn grootste wens was, dacht ik niet aan gezondheid, geluk en geld.  Ik dacht aan mijn rode stip en mijn vlieg en later ook aan het plekje in iemands hoofd.

Mijn rode stip ontstond, toen ik voor het eerst verliefd werd. Ik had ontdekt wat er met mij aan de hand was. Gevoelens die ik niet kende, waar ik blij en onzeker van werd, bleken bij verliefd-zijn te horen.

Dagenlang mijmerde ik over het moment dat hij zou zeggen ook verliefd op mij te zijn. Onzeker als ik was, bedacht ik manieren om te ontdekken hoe ik erachter kwam of iemand hetzelfde voelde voor mij. Hier ontstond mijn rode stip.

Als er een rode stip op zijn voorhoofd zou staan, dan was hij ook op mij. Ik werd al helemaal blij als ik dacht aan zijn voorhoofd met rode stip.

Later in mijn leven bedacht ik een vlieg.
Als ik op sociaal,voor mij, moeilijke momenten, niet wist wat ik moest doen, dan zou er een vlieg op  iemands schouder gaan zitten die dan bekeek hoe anderen het deden.

De vlieg legde mij dan uit wat er van mij verwacht werd. Maar ik had geen vlieg en moest eindeloos zelf uitvogelen, ervaren en leren hoe ik me sociaal moest redden. En nog steeds wens ik op sommige momenten een vlieg.

Het zitten op een plekje in iemands hoofd, kwam toen ik maar niet begreep hoe iemand toch zo anders kon redeneren en reageren als ik op emotionele situaties. Ik kon echt verdrinken in verdriet, angst of woede. Andere mensen leken die emoties helemaal niet te hebben.  Hoe gaat het dan bij iemand anders in zijn hoofd? Vroeg ik mij dikwijls af.

Nu wens ik niet zo vaak meer om een rode stip, vlieg of om in iemands hoofd te zitten. Ik kan en durf te vragen hoe iets moet of hoe iets bedoeld wordt. Ik kan het onder woorden brengen. Maar ik heb wat gefantaseerd over mijn rode stip, vlieg en het zitten in iemands hoofd.


20. okt, 2020

Onze verhalen
raken altijd wel iets
in een ander,
onze harten zijn
niet anders,
we zijn niet hetzelfde en willen dat ook niet,
of toch wel? Ken jij mij?  Ken ik jou?
Pijn is voor iedereen hetzelfde
en toch is het anders
voor jou en voor mij❤️


16. okt, 2020

Mijn lieve, oude Zaaz zit me aan te kijken naast me. Ik zie haar denken, wat ging ik ook al weer doen?

Ze is al zo lang bij me, bijna 13 jaar. Ze kwam als mini puppy en beleefde met onze 5 en 6 jarige kinderen leuke speel-momenten. Ze ging met mij en Pebbels mee na de scheiding naar een ander huis. Ineens was ik niet meer altijd bij haar, omdat ik drie dagen ging werken.

Pebbels kon de verandering niet aan en begon uit te vallen. Je zag je vriendinnetje en overheerser gaan. Ze kreeg een ouder baasje en alle aandacht. En jij leefde helemaal op. Jij, lieve goedzak onder de plak, werd ineens koningin. Al zou je je daar nooit naar gedragen.

Weer een verhuizing, je liep gedwee met ons mee. Je kreeg een Ollie als maatje, je vond het best. Met een slof in je bekkie wandel je naar ons toe om geknuffeld te worden. Een ritueel dat al bijna 13 jaar standhoudt.

Ik hoop je nog een tijdje bij me te hebben, lieve knuffel. Er ontgaat je steeds meer en slapen is je voornaamste bezigheid, maar aan alles merk ik dat je nog steeds geniet. Zo lang jij blij bent, ben ik dat ook, voor en met jou.

Onderstussen weet je weer wat je wilde gaan doen, je ligt lekker naast me te slapen.❤️