8. feb, 2016

Onbegrip en begrip

Goedemorgen,

vandaag begin ik mijn blog.

Ik was een angstig en serieus kind vroeger. Veel kan ik me niet herinneren. Achteraf besef ik dat ik vaak een keuze heb gemaakt om bepaalde gevoelens niet te voelen of voor me te houden. Ik begreep heel veel dingen niet. Omdat ik het niet kreeg uitgelegd en ook omdat ik niet goed kon aangeven dat ik iets niet begreep, interpreteerde ik de zaken om me heen op mijn manier. Dat dit regelmatig niet een juiste interpertatie was, daar kwam ik later achter. Veel later....

Doordat ik op mijn eigen interpretaties moest varen en zelf ook wel wist dat het ook anders kon zijn dan wat ik bedacht had, vertrouwde ik niet goed op mezelf. De wereld bleef vaak onduidelijk en vijandig voor me. Ik leerde dat kwetsbaar en open opstellen niet handig was. Steeds meer begreep ik dat mijn hele manier van zijn niet handig was om te overleven. Ik vertrouwde steeds meer op de angst die ik voelde, mijn onzekerheid, dat was er tenminste altijd. Ook omdat ik op vroege leeftijd mensen om mij heen kwijtraakte op wie ik vertrouwde, werd mijn hele zijn steeds onzekerder.

Ik weet nog goed dat ik thuis kwam van school en aan mijn moeder vroeg wat "godverdomme' betekende. Mijn moeder werd boos op me en zei dat ik niet mocht vloeken. Nu wist ik van twee woorden de betekenis niet en was geen stap verder.

Mijn zoon was drie toen hij voor het eerst sneeuw zag. Ik zag de paniek in zijn ogen. Rustig ging ik bij hem staan voor het raam. ik vertelde dat er sneeuwvlokjes uit de lucht vielen. Dat sneeuwvlokjes in feite hele koude waterdruppels waren die uit de wolken vielen. De wolken waren erg koud en werden te vol en sneeuwvlokjes vinden het prettig om uit een wolk te dwarrelen en op straat te landen. Daardoor worden de straten wit.

Ik vertelde hem dat hij op de sneeuwvlokjes kon lopen. Dat onder het witte sneeuw gewoon de straat nog lag. Samen deden we voorzichtig een stap in de sneeuw. Hij hield stevig mijn hand vast. Zijn gezichtje stond ernstig. Zouden de stenen er inderdaad nog wel liggen. Zijn opluchting dat dit inderdaad zo was, was groot. Hij straalde dat hij op de sneeuw stond en op de stoep. Na een paar passen, liet hij mijn hand los en stapte alleen in de sneeuw.