12. feb, 2016

De wereld zit in mij

Iedereen had altijd een mening, een lievelingskleur, een favoriet tv programma, een lekkerste gerecht....ik niet. Ik stond er niet bij stil dat ik bij alles een mening moest hebben. Bij iedere situatie een keuze moest kunnen maken. Nooit over kleuren nagedacht dat er een mooier kon zijn dan de ander. Een kleur past bij mijn stemming op dat moment in die sfeer.

Het drong tot me door dat mensen om mij heen aan andere dingen dachten en belang hechten dan ik. Door gesprekken te volgen van leeftijdgenoten, leerde ik wat hen bezig hield. Een riem om doen was IN dus je droeg een riem. Mijn spijkerbroek paste precies, dus ik droeg geen riem. Dat ik opviel daardoor ontging mij niet. Dat ik opviel door de afwezigheid van een riem, dat had ik pas later door, toen een vriendin mij daarop wees.

Paarse laarzen zag ik staan in de schoenenwinkel. Ik was meteen verkocht! Die zaterdag liep ik trots met mijn spijkerbroek in mijn laarzen rond. Die maandag op school ook. Echter de lol was er snel vanaf. Ik zag mensen fluisteren, kijken, giechelen. Mijn vriendin legde uit, dat de kleur wat ongebruikelijk was en dat je laarzen onder je pijpen hoort te dragen. Ik voelde me bekeken. Ik was in de war, onder mijn pijpen dan zag je toch niets van mij laars meer! Mijn schooltijd was een verwarrende tijd.

Als je jong bent, heb je uitleg nodig. Voelen is mooi, voelen zonder kaders is eng.' Lieverd' zeg ik tegen mijn zoon, 'heb je gel in je haar gedaan?' Hij kijkt mij vrolijk aan, 'nee mam en dat ga ik ook niet doen vandaag'. 'oh, oke' is mijn reactie. 'Maar je kruin staat omhoog' zeg ik nog. 'Dat zie ik toch niet' is zijn simpele antwoord. 'ik heb daar geen last van' zegt hij terwijl hij zijn schoenen aantrekt. 'Nee dat vat ik, maar misschien vind je het prettig als alle plukken op zijn plek liggen.' probeer ik nog. 'Nee hoor mams, ik vind het prima zo'. Ik weet dat hij dat oprecht meent. Het kan hem ook niet schelen of iemand er iets over zegt. Hij is daar oprecht niet mee bezig. Ik hoor hem ook nooit zeggen dat iemand iets zegt over zijn haar of kleren. Mijn zoon weet hoe het 'moet' en doet vervolgens hoe hij het doet. Met een ander zijn mening is hij volstrekt niet bezig.

Jaren later kon ik mij af en toe nog bezig houden met het waarom mensen altijd en overal een mening over moeten hebben en een favoriet van iets moeten hebben. Nu ik zelf minder bezig ben met wat andere mensen doen, laten en denken, krijgen mijn gevoelens woorden, vormen gedachten en wervelen naar een bepaald punt. Ik heb mijn eigen kaders gemaakt en nu ontdek ik dat alles wat ik zelf maak ik ook weer kan vermaken. Zonder dat de bodem onder mijn voeten wegzakt. Ik ontdek, ik herinner, ik ontmoet, ik ontwikkel, ik accepteer dat ik ben zoals ik ben. Ik ben niet in alles in woorden uit te leggen. Ik leef en hoe ik leef hoe ik de wereld beleef en eigen maak zo geef ik dat mijn kinderen mee. Zij spiegelen mij en ik hen. De wereld zit in iedereen. De wereld zit in mij.