15. feb, 2016

Woede of angst?

'Ik zie dat je boos bent, dus ik reageer even niet op je.' Ik hoorde het hem zeggen en was zo opgefokt dat ik gewoon door wilde foeteren, maar het raakte me. Ik keek hem aan, zei hij dat nu werkelijk? Hij keek mij aan en ik begon heel hard te lachen. Hij was nog niet zo ver dat hij kon lachen. Ik werd rustig van binnen en realiseerde ik me dat mijn zoon van 11 wijzer was dan ik. Hij kon midden in een heftige woordenwisseling heel nuchter inzien dat dit geen zin had. Na een paar minuten liep ik naar de woonkamer waar hij op de bank zat.

'Je hebt gelijk' zei ik tegen hem 'als ik zo boos ben en zie dat mijn woorden niet tot jou doordringen, heeft het geen zin door te gaan.' Hij reageerde niet. Ik wist dat hij ook rustig was geworden. Ik ging bij hem zitten. 'Ik vind het knap van je dat je dat zei, ik was te boos om redelijk te zijn.' "Dat zag ik, daarom zei ik het ook' was zijn simpele antwoord. Vanaf dat moment waren er geen woede aanvallen meer. Hij vertelde me later dat hij nu wist wat er in hem omging en dat hij er anders mee kon omgaan dan door boos te worden. Ik was blij en trots.

Ik hield hem met twee handen stevig vast. Hij trapte met zijn benen en zwaaide met zijn armen, maar hij kon zichzelf en mij geen pijn meer doen. Toen de felheid iets minder werd en zijn lichaampje het van vermoeidheid opgaf, kon ik met mijn vingers op zijn wangen gaan tikken om hem helemaal rustig te krijgen. Ik vroeg me ondertussen af  wat de oorzaak van deze woede aanval geweest kon zijn. Hij was de hele dag al humeurig, maar er was niet echt iets noemenswaardig voorgevallen. Hij schokte nog wat na in mijn armen, het tikken op zijn wang had zijn uitwerking. Na tien minuten klauterde hij van mijn schoot af en murmelde schor iets tegen mij. Ik begreep dat hij zijn starwars poppetje ging pakken dat verderop in de kamer lag.

Hij waggelde met zijn poppetje stevig in zijn knuistje achter mij aan de trap op naar de woonkamer. Hij bleef bij me in de buurt terwijl ik de keuken ging opruimen. Ik hoorde hem praten tegen mij in zijn eigen taaltje. Ik was moe...dit was zijn vierde woede aanval vandaag. Emotioneel was ik op. Maar ik was blij dat hij weer even zonder angst was, want dat zijn woede gerelateerd was aan iets waarvoor hij bang was, dat wist ik wel. De monsters die uit de muren kwamen, dat ging hem niet in de koude kleren zitten en het niet weten wanneer die engerds kwamen dat was het meest enge.....