16. feb, 2016

Liefde overwint de angst

Leerlingen lopen langs mij heen het lokaal binnen. Ik zeg goedemorgen en krijg vrolijke goedemorgens terug. Ze zoeken hun plekje uit, ik keer me om naar het bord. Ik schrijf in korte kernzinnen op hoe de les eruit gaat zien vandaag. Wat het doel is van de les en waarom we dit leren. Als ik me omdraai heeft iedereen genoeg tijd gehad om zijn spullen te pakken en de tas op de grond te zetten. Ik sta met mijn armen voor de klas stil te kijken. De meeste leerlingen vangen dit bekende signaal op en worden stil. Ik complimenteer met naam en toe naam een aantal stille leerlingen door te zeggen wat fijn ik het vind dat ze stil zijn. Binnen no time is de hele klas stil.

Aan het begin van een schooljaar leg ik mijn regels uit. Het zijn doe-regels. Ik herhaal ze soms, maar meestal doe ik ze voor of geef complimenten en benoem wat ik goed vind gaan. Ik kijk leerlingen aan als ik vragen stel en ook als ik geen vragen stel. Soms kijk ik om te peilen hoe het petje erbij staat van die leerling. Soms kijk ik omdat ik last heb van het gedrag van diegene en kijk tot het gedrag stopt. Als dat niet voldoende is, maak ik vaak een grapje waardoor duidelijk wordt hoe irritant het tikken van een pen is als iemand aan het woord is. Leerlingen weten dat ik ze zie en hoor. Ze weten ook waar ze aan toe zijn in mijn les en wat de verwachtingen zijn. Ze weten ook dat ik let op inzet en dat resultaat van latere zorg is. Ze weten dat ik er ben voor ze. De sfeer in de klas is altijd ontspannen en veilig, dat maakt dat ik me prettig voel voor een klas met pubers.

Mijn geschiedenis lerares was kei streng. Binnenkomen, tas op de grond en o wee als je daarna je mond open trok. Heerlijk vond ik het. Bij haar in de les was het rustig, veilig en er werd gewoon aan geschiedenis gedaan. Opdrachten waren duidelijk, instructies waren duidelijk, het geschiedenisuur was voor mij een verademing. De wiskunde les daarna was rampzalig. Iedereen deed maar wat, veel geschreeuw, veel gepest, weinig uitleg, veel sommen om te maken waar ik niets van begreep. Er werd niet geluisterd naar de meester en ik voelde me erg onveilig. Deze lessen hebben een tijd lang in mijn hoofd gehangen. Toen mijn kinderen naar school gingen, was ik bang. Bang dat ze gepest zouden worden, bang dat ze niet goed begrepen hoe zich sociaal te gedragen en daardoor buiten de boot zouden vallen. Deze angst hield ik voor me, toch weet ik zeker dat ik iets uitstraalde.

Toen ik ging scheiden en weer aan het werk ging, waren de probleempjes van mijn kinderen niet langer meer mijn inhoud van de week. Ik moest mijn doemdenken loslaten om mijn aandacht op mijn lesgeven te richten. Mijn angst verdween doordat ik voor de klas ervaarde dat een sfeer heel anders kan zijn. Dat angst niet standaard gekoppeld is aan schoolkinderen. Mijn kinderen werden zelfstandiger en kwamen met gezellige verhalen uit school. Zij hadden niet de angst die mij altijd vergezelde. Mijn leerlingen hadden niet de onzekerheid die ik onder mijn arm overal mee naar toe nam. Langzaam maar zeker verwaterde mijn angst. ze had geen bodem meer. Ik zag hoe het leven kon lachen en huilen zonder bang te zijn. Ik ervaarde het en het bracht me rust.

Echt zien, ervaren en bewust worden kan pas als de angst door liefde wordt overwonnen.