18. feb, 2016

Ik voel me dankbaar

Zelf ga ik door een pittige periode. De tumor in mijn hypofyse is bezig om zich heen te grijpen. Dus is er besloten dat ik wederom een operatie moet ondergaan. De vorige keer konden ze de tumor via mijn neus niet goed te pakken krijgen, ik hoor eerdaags of ze nu misschien mijn schedel gaan lichten.

Mijn stemming is door de schommelingen van mijn hormonen heel wisselvallig. Door de tumor wordt er veel te veel cortisol aangemaakt. Een vrouw met wisselende stemmingen is voor volwassenen al lastig om mee te dealen, voor kinderen al helemaal. Je zou dus zeggen met een stemmingswisselende moeder en twee pubers, het  zal wel een heksenketel zijn hier thuis. Niets is minder waar.

Sinds mijn kinderen ouder zijn en echt klein volwassenen, deel ik veel met hen. Zo ook het waarom van mijn gedrag. Ik heb ze uitgelegd dat ik er geen vat op heb en dat ik schiet van vrolijk, naar grillig, naar verdrietig naar teruggetrokken en ga zo maar door. Dat zij daar niets aan kunnen doen en dat het ook niets met hen te maken heeft. Ze knikten wijs, gaven me een knuffel en gingen weer hun eigen gang.

Ik stond koffie te maken in de keuken. Ik vergat de suiker, het waterreservoir was leeg, de hond stond op een verkeerde plek, piepend maakte ze duidelijk dat mijn voet ook op een verkeerde plek was gaan staan en door haar gepiep, mikte ik een beker om. Ik begon spontaan te huilen. Mijn zoon hoorde ik van achter aankomen, hij draaide me om en sloeg zijn armen om mij heen. 'Mam zal ik het even afmaken?' was het enige dat hij zei. Ik begon nog harder te huilen.

Mijn zoon ziet niet als iemand boos is of verdrietig. Hij heeft als hij het ziet en de reden weet, ook geen oordeel of gevoel erbij. Een situatie is zoals het is dat iemand daar iets van vindt en reageert met een emotie, vindt hij prima, maar ook onnodig. Als het anderen betreft dan. Hoe dat bij hem zit, daar heb ik een ander blogmoment voor nodig;-)

Dat hij zo op mij reageerde, maakte me warm van binnen. Ondanks dat hij ziet dat alleen de koffie misgaat, een beker omvalt en de hond even piept, ziet hij niet in dat ik moet huilen. Juist daarom waardeer ik des te meer dat hij inzag dat ik die knuffel nodig had. Wat heeft hij veel tot zich genomen de afgelopen jaren. Wat heeft het hem veel gebracht, wat voel ik me dankbaar en gezien.