24. feb, 2016

Mijn binnenwereld

Mijn kijk op de wereld is net als ieder zijn eigen blik, uniek. Natuurlijk zijn er overeenkomsten met anderen, toch ervaar ik het heel vaak als mijn eigen speciale kijk. Dat ik daarmee denkpuzzels creeer, reailiseer ik me pas sinds kort. Het hele denken van mij, was voorheen mijn enige IK. Korte tijd geleden kwam ik er door vele ervaringen eerder in opgebouwde stukjes puzzel achter dat het hele denken van mij maar een stukje van mij is of misschien wel helemaal niets van mij, daar ben ik nog niet uit.

Mijn gevoel is mijn compas, daar kan ik pas sinds kort op vertrouwen. Voorheen bestond de bodem van mijn gevoel uit drijfzand. Ook dit kwam door al mijn invullingen van eerdere belevingen die ik niet kon duiden, waar ik niet in begeleid werd en geen uitleg over kreeg. Als kind zijnde vul je dan zelf iets in. Vanuit dat perspectief leefde ik. Door ervaringen op volwassen niveau leerde ik mezelf op een andere manier kennen. Denken, het compas waarop ik dacht echt te leven, bracht me niet uit de illusie. Mijn gevoel wel.

Dat gevoel liegt niet, weet ik nu. Ik durf erop te vertrouwen. Het geeft me bewuste momenten, bewust leven. Denken is noodzakelijk om de gang van zaken in het ritme van de dag mogelijk te maken. Verder brengt het mij niet veel. Mijn analyseren naar het waarom is een stuk minder geworden naarmate ik bewust werd dat het me niets bracht. Kijken naar de wereld geeft iedere dag een ander gevoel, zelfs ieder moment. Ik laat het steeds vaker bij zien en accepteren. Het waarom wordt steeds minder belangrijk.