29. feb, 2016

Je bent een lief raadseltje

Vanmorgen kwam mijn zoon rond half tien naar beneden. Zijn haar door de war, slaperige ogen. Hij meldde dat hij ging douchen, waar hij een hekel aan heeft, maar de afspraak was dat hij dat vanmorgen zou doen. Het is een heerlijk zonnige maandag in de voorjaarsvakantie. Na het douchen drinkt hij een kopje thee bij me op de bank. We hebben het over het kadootje kopen voor zijn zus, zij wordt eerdaags 15.

Als hij weer naar boven gaat, blader ik door het dagboek dat ik bij heb gehouden over hem. Ik sla open op 5 december 2006, hij was toen 4 jaar..... ik lees,

De maand december is erg spannend voor je. Je angsten nemen erg toe, ook het schreeuwen en in paniek raken. Je hebt waanideeen. Vreemde vragen stapelen zich op als: 'mama waarom zweeft mijn school? Komt het ook weer uit de lucht en op de grond?'. 'Waarom heb ik twee voeten?' En 'ik hou mee van jou mam omdat jij langer haar hebt dan papa'.

Al deze vragen vertaal ik voor je, je praat nog steeds een vreemd mengelmoesje van aan elkaar geplakte woorden wat alleen ik begrijp. Je blijft angstvallig bij me in de buurt, mijn stem en gezicht moeten continu neutraal klinken en staan anders krijg je een paniekaanval. Je schreeuwt dan met je handen voor je oren dat je het niet meer aankan, je wordt woedend en je ogen staan verwildert. Ik zie tijdens zo een aanval dat alles je ontglipt, je probeert grip te houden op alles, verklaringen pluk je bij bosjes uit de lucht, de een nog vreemder dan de ander om maar grip op de wereld om je heen te houden.

Je hebt het zelf ook in de gaten en na zo een aanval zeg je dingen als: 'mama het was vandaag een mopperdag, ik was ook zwarte piet. Ik kon mezelf niet vinden. Morgen ben ik gewoon Rik.'

De dag erna zeg je vanuit het niets: 'het is papa die binnenkomt, mam. De postbode doet alleen iets door de brievenbus en loopt weer weg. Pap komt ook binnen.' Hij draait zich om en speelt weer verder. Later kom je bij me en vraagt waarom je vandaag minder boertjes laat dan gister. Als ik een antwoord probeer te geven, zegt hij nuchter 'is dat antwoord echt of zeg je het gewoon?'  Terwijl je iedere avond als ik je tandpasta pak, die voor 4 jaar, dezelfde vraag stelt,  'is dit de grote mensen tandpasta' waarop ik altijd nee zeg.

Je bent een lief raadseltje en nu je groter wordt, los ik steeds meer op.....