1. mrt, 2016

Wat was ik mezelf kwijt geraakt in die jaren...

Talloze dagen zijn er geweest dat ik me zo moedeloos en verloren voelde. Daar zat ik dan met twee kleine kinderen onder de twee in een vreemde stad, gestopt met werken, geen vriendinnen in de buurt. Mijn zus in een andere stad druk met haar eerste kindje en ouders...tja die had ik niet. Schoonouders ver weg. Ik was gedoemd mijn dagen te slijten in ons gezellige woning dichtbij de hei waar ik niet naar toe kon.

Mijn buitenlucht bestond uit een boodschap doen in een winkel met de wagen waarin twee kids konden die tussen de gangpaden door paste. Dit moest ik dan in rap tempo doen, want zoonlief krijste de boel bijelkaar liggend in zijn mandje waarin hij wilde zitten ook al was hij pas 5 maanden oud. Daarbij probeerde ik liefdevolle en bemoedigende glimlachjes te schenken aan mijn dochter die voorop lekker zat te zingen. Racend de winkel uit, boodschappen gepropt in de mand onder de wagen, hoopte ik dat de vraag: "mam Eefje lopen?" nog even niet kwam....helaas die werd vrij snel gesteld. Haar vragende grote ogen keken me zorgeloos aan, altijd weer die afweging....ik zuchtte...'ja lieverd, jij mag lopen' Daarmee had ik een vrolijke kleine stapperd van nog geen twee en een krijsende baby de rest van de terugweg.

En dan was het amper 10 uur.... tijd voor de poepluiers die in tweevoud minstens 8 keer per dag aan mijn neus voorbij gingen. Als ik geluk had, had ik die dag nog een uitstapje naar de huisarts of het ziekenhuis. Mijn kleine lieverds waren altijd ziek of onderweg. Een van de redenen dat ik was gestopt met werken. Slapen deden ze op aparte tijden om het mama zo makkelijk mogelijk te maken. Daarbij sliep mijn dochter heerlijk zo een twee en een half uur en zoonlief amper drie kwartier. In hun slaaptijd kon ik iets in het huishouden doen, maar meestal was het mijn kleine man zoet houden, die wilde altijd en alleen maar bij mama zijn.

Iets voor mezelf doen is er in die jaren niet bijgeweest. Een normaal uitje of op bezoek gaan ook niet. Naast reflux, obstipatie en het eeuwige hoesten was onze zoon alleen tevreden als hij bij mij was. Slapen ging niet, dat moest rechtop dus ik heb hele nachten rechtop met hem tegen me aan doorgebracht. Koken was een drama, hij hing aan mijn been of lag in de keuken op de grond te huilen omdat ik hem niet vast kon houden. iedere maaltijd zat hij bij mij op schoot.

Als ik terug denk aan die tijd, kan ik me niet voorstellen hoe ik daar door heen ben gekomen. Ergens had ik nog de moed om te vingerverven met ze, koekjes te bakken, op de grond te ravotten, te dansen en te zingen met ze. Ja daar genoot ik van. Tegelijkertijd was er altijd die onzekerheid wanneer de eerste huilbui kwam of de boze stampvoeterij, het spugen, de poep die uit de broekjes kroop, de gedachten dat het huis nog een grote bende was, de hoop dat er geslapen werd, het de hele dag alleen zijn en in de wereld vertoeven van baby's.

Wat was ik mezelf kwijtgeraakt in die jaren. Maar wat ben ik blij dat ik al mijn aandacht en liefde toen geschonken heb aan deze lieve kinderen. Vandaag de dag heb ik geen kind aan ze en kijk ik terug op intensieve maar zeer voldane jaren waarin twee mensen liefdevol hun aandacht kregen om te komen waar ze nu zijn.