2. mrt, 2016

Hij doet het toch maar!

Autisme kwam hard binnen. Ik weet nog goed dat de peuterjuf me bij zich riep en zei dat mijn kleine man het niet zou redden op de basisschool. Nu wist ik zelf ook wel dat mijn zoon meer en intensieve begeleiding nodig had en de dingen op zijn speciale manier zag. Toch schrok ik van dit nieuws. Daarna kwamen we in de molen van het diagnose stellen en PCL en meer afkortingen en instanties werden mij bekend. Amper 4 jaar oud, een diagnose rijker en een plekje in het speciaal onderwijs.

Dat plekje was wel aan de andere kant van de stad.... Mijn dochter moest op hetzelfde tijdstip dat zijn school begon op haar school zijn. Gelukkig had hij recht op begeleid busvervoer. Wat een verschrikking! Stond ik daar om half acht op de bushalte met mijn kleine man van amper 4. Ik liet hem achter bij de lieve busmevrouw om hem om half vier doodmoe weer aan mijn hand de bus uit te laten stappen. Hij keek me dan zo lief aan met zijn slaperige koppie. Hij viel standaard in slaap op de terugweg wat ik wel logisch vond, hij zat zeker een uur in die bus.

Gelukkig duurde dat maar ruim een jaar en toen kon hij mee fietsen naar het gebouw waar ook de school van zijn zusje was. Een gebouw met van alles zeg maar, tandarts, logopedist, twee scholen, BSO, buurthuis, noem maar op. Deze school was goed voor hem. Overzichtelijk, kleine klassen, gestructureerde dagindeling. Tot hij zich begon te vervelen. Hij ergerde zich aan de kinderen om hem heen. Het was een school voor moeilijk lerende kinderen, hij leerde niet moeilijk, hij leerde anders en op sociaal vlak vielen kwartjes later. Het was sneu om te zien hoe hij zich een alien voelde. Hij weigerde ook te geloven dat hij autistisch was, hij wilde gewoon zijn.

We regelden een plekje op een gewone basisschool bij ons in de buurt. Dat had heel wat voeten in de aarde! Krijg je kind maar weer eens terug in de 'normale' wereld! Het lukte. Groep 7 en 8 doorliep hij daar. Een stuk beter in zijn vel al moest hij een achterestand van twee jaar wegwerken. Dat is hem ten dele gelukt!

Na groep 8 kon hij naar een gewone VO school. 'Mam, hier ga ik me anders opstellen, ik ga met iedeereen om en weet nu hoe ik moet doen om het leuk te hebben.' Trots was en ben ik op hem. Hij heeft geleerd hoe om te gaan in groepsverband, hij is zichzelf en kan zich toch bewegen onder de jongeren met hun onvoorspelbare gedragingen. Groeien en zichzelf bewust worden, hij doet het toch maar!