8. mrt, 2016

Vredig leven we het leven verder

Ik ben me bewust dat ik anders in het leven sta dan vele anderen. Ik heb niet de behoefte om een ander over te halen de wereld te zien en te ervaren zoals ik dat doe. Wel vind ik het soms fijn om mijn gevoel over dit bestaan te delen met iemand die er ook zo instaat. Ook als iemand op de man af vraagt hoe ik over iets denk, zal ik mijn eigen visie geven. Zo ook bij mijn kinderen.

Mijn zoon vroeg laatst aan mij, 'Mam jij ziet de wereld toch als een illusie?' ik beaamde dat. 'Dus in jouw ogen besta ik niet.' ik zei dat we allemaal niet bestaan, dat dit een droom is waarin we zijn gaan geloven. Uiteraard deed ik dit soort uitspraken een aantal jaar geleden niet. Nu zijn mijn kinderen ouder en kunnen zelf hun mening vormen over wat ze horen, zien en meemaken. Mijn zoon gelooft in de Big Beng. Een God daar heeft hij nooit in geloofd. Het is grappig waar ik in geloof daar moet ik vaak moeite voor doen om ook zo in het leven te staan. Het NU. Mijn gedachten zijn vaak in het verleden of in de toekomst en oordelen gaat vanzelf. Ik ben het me bewust, maar altijd een fractie later dan in het NU. Ik laat oordelen, schuldgevoel, gedachten voorbij gaan, maar doe er voor mijn gevoel moeite voor. En dan heb ik het niet over de gevoelens die erbij horen, die varen meest van de tijd niet mee in het dwarrelend voorbij laten gaan.

Mijn zoon leeft in het NU. Denkt in het Nu of denkt niet in het NU het is maar hoe je het bekijkt.... Hij oordeelt weinig of niet, maakt zich niet druk. Dat laatste wordt wel anders. Hoe ouder hij wordt en hoe meer hij de dingen om zich heen begrijpt, hoe meer hij ook zorgen krijgt. Angsten en paniekaanvallen wat hij als kind had, heeft hij niet meer. Hij relativeert of hij schenkt er geen aandacht aan als er zorgen zijn. Hij kan ze benoemen, bespreekt ze ook wel met mij, maar als ik naar oplossingen grijp, remt hij me af. 'Mam ik vertel het alleen, ik zoek niet naar een oplossing.'

Mijn gevoel over wat het leven is, kan ik vaak niet beargumenteren. Non dualiteit, alles is 1 het zijn voor mij begrippen die goed voelen en waarin ik geloof. Mijn zoon heeft er niets mee, toch leeft hij ernaar. We laten elkaar daar, vredig leven we het leven verder.