16. mrt, 2016

15 en zo mooi!

Na pak en beet 36 uur hield ik haar dan eindelijk in mijn armen! Daar was mijn ruim 4100 gram liefde! Ik bibberde na van de bevalling. Ze werd weggebracht, mij moesten ze oplappen. Na twintig minuten te hebben geperst, kwamen ze tot de conclusie dat ze verkeerd lag en een keizersnee nodig was. Ik werd aan het infuus gelegd en kreeg bloed, ik bibberde alleen maar....

In de sneeuw reden we naar huis. Ons meisje tevreden in de maxicosi achterin. We stapten binnen als ouders...het was allemaal zo onwerkelijk. Nooit zou ik me meer voelen als voor de bevalling. Nu ben ik moeder, ik weet het nog heel goed dat ik dat dacht.

In alles was je een meisje op je eigen wijze. Je eerste jaar was pittig, je realiseerde heel goed wat je allemaal niet kon. Daarna gebruikte je al je skills om alles te doen waar je gelukkig van werd. Je zong, danste, praatte tegen iedereen en alle dingen, je speelde met van alles. Knuffelen deed je niet, op schoot zitten ook niet en je wilde absoluut alleen in je eigen bed slapen. Je wist wat je wilde en dat deed je.

Vanaf je vierde jaar begon de wereld om je heen tot je door te dringen. Je gevoeligheid bracht je geen filter. Je maakte gebruik van je voelsprieten om te kijken wat alles en iedereen om je heen van je verwachtte en hoe je daarop moest reageren. Mijn pure meisje verdween voor een paar jaar. Ik zag je worstelen, je ging onder en kwam boven. Vooral je broertje was een goed voorbeeld om weer terug bij je eigen IK te komen. Je maakte de wereld je eigen en heel langzaam kwam het meisje met haar eigen wijsheid weer naar boven.

Vandaag ben je 15 geworden. Een mooie, lieve, zorgzame, wijze, sociale, creatieve, geduldige, doelgerichte, perfectionistische, eigengereide, zelfbewuste jonge vrouw is wat ik zie. Met je mooie, grote ogen kijk je de wereld in en ik kijk naar jou, lieve dochter.