18. mrt, 2016

Het nu brengt me het leven zelf

Ik trok een nummertje uit het apparaat en dat verscheen ook meteen boven de balie. Ik liep hijgend door naar de mevrouw. "ach mevrouw heeft u zo gerend?' "Nee"antwoordde ik 'dit is mijn normale manier van arriveren.' Ze keek me verbaast aan 'heeft u een ziekte waardoor dat komt?' Ik glimlachte naar haar en zei dat ik een tumor op mijn hypofyse heb die al mijn hormomen door elkaar husselt. Het arme mens flikkerde bijna van haar stoel af. Ze begon een heel relaas met wat afschuwelijk dat voor me was en hoe erg ik het wel niet moet hebben. Ik reageerde een paar keer gevat op haar kreten en had er voornamelijk lol om, vooral omdat ik haar moest geruststellen dat het allemaal wel mee viel.

Al met al was het een gezellig begin van de ochtend. Ik reed op mijn gemak door naar school waar ik een nieuwe collega zou observeren tijdens zijn les om te kijken waar nog wat winst viel te behalen in het klassenmanagement. Ik voelde me weer helemaal bij de maatschappij horen na al die maanden thuis zijn. Wat leerlingen holden enthousiast naar me toe, blij me weer te zien en ook collega's waren spontaan en geinteresseerd in hun reacties.

Wat ik zo leuk vind aan mijn werk is dat het gewoon onderdeel is van mijn leven zoals ik dat wil. Ik beweeg me op school, voor de klas, onder collega's zoals ik me ook thuis beweeg en ik geniet evenveel van het op het werk zijn als thuis zijn. Wat een zegen is het als je leeft zoals je dat wilt en er ook van kan genieten, niets voelt als moeten. Volgens mij is het ook de bedoeling van het leven om het te leven zoals jij het wilt. Wat op je pad komt te accepteren en te integreren in je manier van zijn en doen. Hoe meer tegengas je geeft, hoe meer gas je te verstouwen krijgt, in mijn ogen.

Zag ik vroeger vaak op tegen alle regels en keurslijven waar we in werden gewurmd om maar in de maatschappij te passen en mee te kunnen draaien zo ervaar ik dat nu heel anders. Hoe meer ik mij richt op wat ik wil hoe meer het lijkt alsof het leven zich daaraan aanpast. Hoe meer aandacht ik geef aan zaken die lopen zoals ik dat fijn vind, hoe minder ik tegenkom dat iets niet lekker loopt.

Gek natuurlijk uit mijn mond nu ik al ruim anderhalf jaar met een ziekte rondloop die mijn lichaam langzaam sloopt. Toch voel ik me gelukkig. Ik schop niet aan tegen wat ik niet kan, ik geniet van alles wat ik wel kan en ontdek talenten en eigenschappen die ik onderbelicht had. Ik leef meer in het nu dan ooit en dat brengt me het leven zelf.