2. apr, 2016

Worstelen met je denken

 

Wanneer je je begeeft op het pad der ontdekking van je ware zelf, lijkt dat een hobbelig terrein zonder een kant en klaar einde. Althans zo was dat bij mij. Er gaat een wereld van hulpmiddelen, therapieën, methoden, boeken etc. voor je open en zie daar je weg maar eens in te vinden om bij jezelf te komen.

Ik praat nu over mijn pad, dat moge duidelijk zijn. Ik ben zo iemand die inzicht krijgt door verhalen meerdere malen tot mij te nemen en vanuit verschillende invalshoeken. Kwartjes vallen heel bewust. Vaak is het zo dat ik voel of iets voor mij klopt, bij me hoort. Ik ben dan nog lang niet zo ver dat ik om mij heen kan verkondigen waarom ik dat zo voel en vind, argumenten zijn nog niet door mij heen gegaan.

Gelukkig ben ik ook geen persoon die meteen de straat op rent om mijn inzicht onder de man te brengen en hoopt dat we dan allemaal zo voelen en denken. Natuurlijk ben ik altijd erg blij met een inzicht en deel ik die met mijn partner, zo opgewonden ben ik dan weer wel. Waarom ik dit artikel dan schrijf, zal je je dan afvragen? Tja… ik denk dat dit komt doordat ik toch met mijn medemens wil delen hoe het kan zijn als je terugkeert naar je ware zelf. En ergens heel stiekem is het natuurlijk toch ook fijn, ‘kijk mij’, ‘lees mij’, mijn persoontje is toch echt wel van belang;-) Inderdaad nog een overtuiging om af te pellen.

Soms zijn er momenten dat je naar iemand luistert en het ene aha moment volgt na het andere. Zoeken naar mijn ware zelf doe ik ondertussen niet meer in de Engelenkaarten of Tarot e.d. ik doe niets aan de waarde daarvan af, maar voor mij is dat niet de weg. De stille momenten tussen het denken door is mijn toegang tot mijn ware IK. Het afbrokkelen van mijn overtuigingen brengt mij bij puur zijn. Het accepteren van non-acceptatie geeft mij het gevoel daadwerkelijk het leven te leven.

Dat gaat prima lekker op de bank in mijn eentje. Ik wentel mij in puur zijn, geen wolkje aan de lucht. Het is een ander verhaal als ik de voordeur uitstap. Hoe oprecht en bij mezelf ik ook denk te zijn, ik stap zo een rol in. Pantser mijn hart, ben op alles voorbereid en dat gaat onbewust. Daar in die buitenwereld kom ik het hardst mezelf tegen. Alles en iedereen zijn projecties van schaduwen in mezelf die ik nog niet heb omarmd.

 

Mijn ervaring de laatste jaren is dat de situaties en mensen die ik buiten tegenkom vriendelijk zijn en oprecht. Toch gebeurt het regelmatig dat ik in mijn verdediging schiet, of de drang krijg om mijn gedrag te verklaren. Het komt gelukkig steeds vaker voor dat ik dat op dat moment door heb. Iets in mij resoneert dan niet met het leven op dat moment.

Steeds vaker kan ik dan even een stapje terug doen, adem halen en de situatie of persoon in een ander licht zien. Ik handel dan vanuit een ander perspectief namelijk vanuit mijn gevoel. Doordat ik afstand neem van mijn overtuiging kom ik weer op de grond terecht waar ik op dat moment werkelijk sta. Ik kom in contact met mijn hart en handel vanuit dat gevoel. Een bijzonder moment vind ik dat altijd. Vooral omdat het nog niet zo vaak voorkomt. In de auto is mijn eerste reactie helaas nog vaak een vloek als het even niet gaat zoals ik het had bedacht.

Stap voor stap, lijkt een lange weg, maar zodra je de eerste stapjes gezet hebt, ben je eigenlijk al thuis…..want we zijn nooit weggeweest