9. apr, 2016

Wij leven heerlijk in ons eigen wereld en overleven in de buitenwereld

Wonderlijk hoe autistisch zijn een stoornis/diagnose kan zijn. Mijn mening baseer ik puur op mijn eigen ervaringen van mij en mijn zoon, laat ik dat voorop stellen. Uitspraken als "Mam waar zit mijn gevoel?", "Mam ik heb het idee dat als mensen mij iets vertellen, ze iets van mij verwachten, troost of een woord van begrip of zo, maar waarom vragen ze daar dan niet om?".

Dit soort vragen en uitspraken heeft mijn zoon altijd gehad. Ik had ze ook en nog steeds wel. Voor mij is autisme puur zijn. Je voelt en dat is wat het is. Je ziet en je maakt er geen verhaal bij, je ziet wat er is en dat is het. Als kind zijnde zijn we allemaal zo. Tot je erachter komt dat als je iets doet, het de ene keer goed is en de andere keer fout. Zo word je gevormd, je leert dualiteit kennen en dat brengt je ver weg van wie je echt bent. Je gaat leven in verhalen.

Een autist leert dit pas veel later, maar dan wel op een transparante manier. Een autist blijft heel lang puur voelen, zien, kijken en leven. Dat maakt dat de wereld om hem heen ongrijpbaar wordt en vaak ook heel onveilig. Je staat als het ware in je blootje buiten op straat. Alles komt binnen bij je op een onbegrijpelijke manier, je kunt het niet duiden, de betekenis achter wat je ziet en wat er wordt bedoelt, achter wat je hoort en wat er achter de woorden schuil gaat, ontgaat je volledig. Je bent kwetsbaar en puur tot op het bot.

Voor mij is het duidelijk, wij mensen hebben een wereld gemaakt om ons gevoel te ontlopen. We geloven verhalen die ons fundament vormen. We houden met z'n alle een klucht in stand. Prima natuurlijk, voor de meeste mensen is dit zeer bevredigend. Voor ons autisten echter is het een grote facade. Sommige van ons hebben het door en leven mee met de poppenkast wat veel energie kost. Het is oprecht toneelspelen en goed leren zien welk spel er waar en wanneer wordt gespeeld. Sommige autisten hebben dit niet door en worden als wereldvreemd beschouwd. Zij weten simpelweg de spelregels niet en leven puur, het leven dat de mens als persoon allang is vergeten. En dat is helaas de meerderheid hier op aarde.

Dus wij autisten en andere mensen die de spelregels niet kennen, leven heerlijk in ons eigen wereld en overleven in die daarbuiten.