18. apr, 2016

Waar vind je geluk?

Ik zal het antwoord alvast verklappen, in ieder moment!

Net als veel vrouwen ken ik het gevecht met de weegschaal, weet ik hoe het voelt een kind in je armen te houden dat uit jou komt, de zorgen die het grootbrengen van je kroost met zich meebrengt, heb ik een scheiding doorstaan, liefhebbenden verloren, diagnoses voorbij zien komen en ga zo maar door. Het laatste anderhalf jaar kreeg ik Cushing op mijn pad, weer een uitdaging…..

Wat ik wonderlijk vind, is dat alles wat het leven je brengt, je ook daadwerkelijk altijd iets ontvangt. Op de momenten zelf heb ik soms geen notie waar ik het aan verdiend heb of wat ik er mee moet. Soms is het heel duidelijk. Het zijn echte keerpunten in je leven die voelen als het spreekwoordelijke kwartje.

Ik heb een aantal kwartjes in mijn leven die mij een goed gevoel geven, nog steeds. Kort gezegd waren dat het moment waarop ik mijn zoon (autistisch) een touwtje gaf waarmee hij heen en weer kon rennen en op die manier kon ontspannen en opladen. Achteraf gezien zijn manier om te kunnen groeien. Het moment dat ik wilde scheiden. Niets in mij was daarop voorbereid en ineens zei ik resoluut, ik ga scheiden. Mijn buik sprak op dat moment, mijn hoofd was helemaal uitgeschakeld. Toen mijn auto twee keer over de kop ging en ik van binnen heel rustig hoorde, ‘Lin voeten van de pedalen af en je armen voor je gezicht houden’. Wonder boven wonder raakte mijn auto niets en stond ik na 100 meter weer op vier wielen in de berm. Toen ging er door me heen dat ik het roer om moest gooien. Het laatste belangrijke kwartje viel anderhalf jaar geleden. Mijn schimmige lichamelijke klachten die ik al jaren had, werden steeds erger en de vervangende huisarts stelde voor mijn cortisol te prikken. Bam die was veel te hoog, de medische molen in, weer eens iets anders dan de psychische.

Laat ik je vertellen om tot de diagnose Cushing te komen, ben ik maar drie kwart jaar onderweg geweest. Heb ik drie ziekenhuizen van binnen regelmatig gezien en van mijn sociale leven bleef steeds minder over. Ook mijn werk leed eronder, mijn energie niveau daalde tot een dieptepunt en van de vier dagen werken, redde ik nog maar drie ochtenden en eigenlijk was dat al te veel. Maar aangezien ik met hart en ziel voor de klas sta, weigerde ik te stoppen. Al viel ik weleens in slaap tijdens een laatste lesuur. Mijn lieve leerlingen werkten dan netjes door en deden extra stil, ze maakte me na een kwartiertje of zo wakker om te zeggen dat de opdrachten klaar waren. Ja, Vmbo leerlingen zijn zo vervelend nog niet! Maar het was natuurlijk niet de bedoeling die ongeplande dutjes.

Uiteindelijk ben ik helemaal de ziektewet in gegaan. Heel veel mensen hebben met me te doen, ik vind dat vreselijk. Ik waardeer hun bezorgdheid en begrijp hun verbazing als ik vertel hoe het gaat als ze me zien waggelen. Maar ik kan niet tegen medelijden vooral niet wanneer het echt nergens voor nodig is. Ja ik ben moe, snel buiten adem, ik heb pijn, ik ben 35 kilo aangekomen allemaal omdat er een tumor op mijn hypofyse zit die ervoor zorgt dat er te veel cortisol wordt aangemaakt. Maar wat deze ziekte mij gebracht heeft, vind ik veel belangrijker.

Ik heb leren leven, leren genieten van momenten, leren luisteren naar mijn lichaam, leren grenzen aan te geven, leren geduldig alles op me af laten komen en daar niet de controle in over te nemen, leren mijn lichaam te accepteren, leren van mezelf te houden. Nee ik ben geen maatje 40 wat ik voorheen was en mezelf rot ergerde over die ene vetrol, die vijf kilo te veel. Ik eet nu wanneer ik trek heb en voel me niet schuldig. Ik merk dat ik helemaal niet meer aan eten denk, waar ik voorheen van tussendoortje naar maaltijd toeleefde.

Beter ben ik nog niet. Mijn werk mis ik heel erg en ja met mijn liefde van mijn leven had ik graag veel onstuimiger gedaan. Maar we voelen ons verbonden met elkaar en accepteren wat is. We genieten van elkaar en alles om ons heen. Die depressieve gevoelens die ik jaren heb gehad, zijn weggewaaid. Mijn leegtegevoel opgelost. Mijn twee lieve pubers zitten goed in hun vel. Misschien waren het de hormonen die mijn levensgeluk in de weg zaten, dat zou heel goed kunnen. Waar het mij omgaat, is dat ik me nu gelukkig voel, in ieder moment.