13. jun, 2016

Hoe een benadering iets kwetsbaars kan breken.....

Het dwingen van kinderen, stuit me tegen de borst. Ik weet dat dingen af en toe moeten en dat stuit me tegen de borst. Lang geleden hebben we regels, waarden en normen bedacht, algemene afspraken gemaakt, waar we nu met zijn allen nog steeds keurig naar leven. Het stuit me tegen de borst.

Burn-out's, depressies, chronische ziekten bij weinig mensen gaat een belletje rinkelen. We moeten zoveel van onszelf, van de maatschappij. Allemaal ooit eens bedacht en opgelegd. Maar als iets niet werkt, dan kijk je er toch naar, dan pas je dingen toch aan? Voor wie stressen we? Het schoolsysteem, het werkt niet. We slaan alle motivatie en creatieve ideeen uit de jonge mensen. Wat hebben we nu werkelijk nodig?

Het begint bij jezelf, daar geloof ik in. Gelukkig ben ik naast moeder ook juf en heb ik de kans om iets over te brengen waarin ikzelf geloof. Namelijk in de mens zelf. Laat groeien en bloeien wat er aanwezig is in onszelf. Luister en kijk naar iemand, hoor wat er gezegd wordt. Waardeer iemand om wat hij of zij is. Laat ons leren weer mens te zijn. Te luisteren naar wat goed voelt in plaatst van wat moet.

Dan zit ik in mijn tuin en hoor ik hoe een twee jarig kleintje verplicht om het uur op de pot moet. Huilend hoor ik het jochie steeds weer ieder uur. En zijn mama negeert zijn gehuil en roept steevast 'Ga zitten anders word je nooit een grote jongen!'. Wat geven we onze kinderen op die manier mee. Je bent pas goed als je doet wat moet. Als ze een halfjaar wacht, gaat dat kleine moppie vanzelf plassen op de pot en is dan trots op zichzelf. Hoe een benadering iets kwetsbaars kan breken.....