24. jun, 2016

Niet weten is niet langer meer een wachtkamer

Steeds vaker heb ik er vrede mee. De waaroms daar te laten waar ze krioelen in een grote pot honing. Een lange tijd ben ik bezig geweest met zoeken. Daarmee zette ik mijn leven on hold. Als ik terugkijk zijn er verschillende fases geweest. Mijn drang naar wie ik ben en het waarom van dit zijn was groot. In de fase voor deze drang, begaf ik mij in een leegte. Het niet begrijpen van mezelf, het leven en veel te veel vragen van mijn rollen. Zo voelde het, ik was moeder, vrouw, echtgenoot, docente, zus, vriendin en in al die rollen werd er iets van mij verwacht. Mijn eigen zijn, was ondergesneeuwd.

 

Nu sta ik er anders in. Wat ik dacht dat mensen van mij verwachtten, verwachtte ik van mijzelf. Ik wacht niet langer meer op het volgende moment. Ik leef nu. Ik heb nog wel wat controledrang, maar ik ben het mij bewust. Vaker laat ik het leven zijn en dein mee. Ik zoek niet langer meer naar de betekenis achter een ziekte, situatie, gebeurtenis, mensen, het waarom om iets. Ik accepteer.

Ik voel me gelukkig. Ik heb een ziekte. Ik heb een lichaam dat zich heeft vergoot tot enorme proporties. Ik heb vaak pijn, ik ben moe, ik heb geen energie. Ik voel me vrij, ik voel me thuis in mijn lichaam, ik accepteer wie ik nu ben. Ik blijf werken aan mijn herstel. Ik blijf denken aan de toekomst daar waar ik weer slanker ben, meer energie heb, weer kan doen wat ik wil. Maar het is geen verlangen meer waardoor ik nu stop met leven. Het staat mijn zijn nu niet in de weg. Nu is goed.

Was ik toen ik klein was niet wetend en een met alles. De weg naar het weten van dingen was moeilijk. De weg naar het terugvinden van mijn wezenlijke zijn, was vaak frustrerend. Ook nu heb ik geen idee in wat voor zijnstoestand ik verkeer. Het maakt niet meer uit. Het zijn en het beleven van mijn leven nu geeft mij alles. Ik blijf nieuwsgierig naar het alles te bevatten en te weten. Ik zal ook bezig blijven met ontwikkelen, maar het is niet meer zo dat het proces zorgt dat ik stil blijf staan en wacht. Ik bewandel mijn pad en verwonder me om wat er gebeurt. Niet weten is niet langer een wachtkamer.