27. jun, 2016

Een stukje moederhart dat bloedt

De dag komt steeds dichterbij dat mijn lieve dochter gaat verhuizen. Ik ga haar dan eens in de twee weken een weekend zien. Ik vind het dapper van haar. De keuze die ze heeft gemaakt, om haar school, vrienden, haar broertje en mij en mijn partner achter te laten. Ze kiest om bij haar vader te gaan wonen.

Deze keuze begrijp ik helemaal. Ze denkt als haar vader en ze voelt zich meer haarzelf bij hem. De eerste keer dat ze me vertelde wat haar plannen waren, kreeg ik een brok in mijn keel. Ik begreep haar meteen en wilde haar ook alle vrijheid geven, maar ik voelde mijn verdriet. Ook de eerste gesprekken die ik had met haar over haar keuze en dat ze het zelf zo zwaar en moeilijk vond, bespraken we. Ik bleef daarin neutraal, liet haar zien dat het leven altijd vol keuzes is en dat niets definitief is. Dat het leven er is om geleefd te worden, zoek het avontuur riep ik haar toe. Af en toe heb je nieuwe schoenen nodig lieverd en dan is het maar de vraag of ze lekker zitten, maar beter dan de te kleine en je kunt altijd weer een nieuw paar kopen.

Met een glimlach liet ik haar achter op haar kamer. Ze was gerustgesteld, ze stond achter haar keuze. Ik huilde zachtjes, ik liet haar gaan. Altijd heb ik naar het moederschap gekeken als een tijdelijk nest. Je kinderen zet je op de wereld om ze tot zelfstandige mensen te maken die het leven op hun eigen manier gaan leven. Nooit gedacht dat ze dat al met 15 jaar zou uitvoeren.

Volgens mij is dat liefde, iemand laten zijn en doen wat zij/hij zelf wilt. Er zijn als je nodig bent, maar niet aan het stuur blijven staan. Mijn kleine meid vliegt uit, maar gelukkig niet zo ver en nog onder de vleugels van haar vader. 'Mama ik wil je niet verdrietig maken' Mijn lieve schat verdrietig maak jij mij niet, ik ben trots op je en zie graag hoe jij jouw leven leidt. Mijn tranen zijn van mij, een stukje moederhart dat bloedt.