2. jul, 2016

De golf en de oceaan zijn 1

Iedere dag brengt een andere sfeer, gedachte, invalshoek om naar het leven te kijken. Vanmorgen werd ik wakker en kreeg sterk de behoefte om al mijn grote impacts in mijn leven van mij af te schrijven. Dat zijn er nogal wat….

Als klein meisje werd ik me heel schoksgewijs bewust van het leven hier op aarde. Als ik terugdenk, weet ik alleen nog maar dat het was alsof ik in een bubbel zat en her en der staken er ineens dingen door mijn bubbel. Ik moest er iets mee, vond de buitenwereld. Op mijn manier heb ik daar invulling aan gegeven. Nu jaren later besef ik dat mijn onbegrensde IK zich wurmde in mijn kleine lijf om hier het spel te spelen. Het spel waarvan ik de spelregels acuut was vergeten zodra ik hier landde.

Mijn jeugd was niet onbezorgd. Mijn ouders scheidde toen ik zes was, mijn wereld stond op zijn kop toen ik na een jaar wonen bij mijn vader moest verhuizen naar het grote Amsterdam waar moeder met stiefvader al vertoefden. Die tijd tot mijn 18de was niet leuk. Van alles is er toen gebeurd en niet gebeurd. Lang heb ik in angst geleefd. Nu jaren later, kan ik die angst gelukkig niet meer oproepen. Sterker ik kan me veel dingen niet meer herinneren en kijk niet langer met angst, afschuw en verbittering terug naar die tijd. Ik neem aan dat ik het verwerkt heb, zoals ze dat zeggen.

Ik stortte me in een huwelijk waarin ik me veilig voelde. Dat is ook jaren zo geweest. Er was warmte, liefde en tralies. We hadden een veilige haven gecreëerd. Jaren werkte dat. In die jaren raakte ik mezelf nog meer kwijt. Ik werd moeder, wat me een gigantisch gevoel van verantwoording gaf. Ik kon maar gedeeltelijk genieten, ik zat vol met zorgen. De zorg van de kinderen kwam grotendeels bij mij te liggen. Ik zag de wereld vanuit de ogen van mijn kinderen en zorgde dat ze zich veilig, geliefd, geborgen en gehoord voelden en dat ze dicht bij hun eigen gevoel bleven. In die jaren verloor ik mijn moeder, mijn vader, mijn broer en hele stukken van mezelf.

De scheiding was een de derde mijlpaal. Vanuit het niets scheidde ik van mijn lieve man. We deelden niets meer alleen de liefde voor onze kinderen. We gaven om elkaar, maar we waren onszelf kwijtgeraakt in onze cocon.

Mijn nieuwe leven bracht vreugde en verrassingen voor iedereen. Mijn kinderen konden nu vanuit een stevige basis hun zelfstandigheid oefenen. Ik ging weer terug naar mijn oude vak, doceren. Langzaam vond ik delen van mezelf terug. Het werd een onstuimige tijd vol met hoogtepunten. Ik beleefde als vrijgezel van alles, vooral veel kanten van mij die ik niet kende dreven boven, wat een heerlijk avontuur.

Ik kreeg een auto ongeluk, mijn auto vloog twee keer over de kop. Ik kwam met de schrik vrij. Ik kreeg de bibbers niet uit mijn lijf, weemoedige buien van leegte kwamen weer om de hoek kijken, ik heb na mijn bevallingen die extreem zwaar waren veel last van depressies gehad. De ene longontsteking na de andere bezocht me. Ik ging aan de ontspanners en anti depressiva. Ik was al meer dan tien jaar aan mijzelf aan het sleutelen door middel van therapieën, zelfstudie, lezen, workshops, lezingen etc. Allemaal op het spirituele gebied. Het gaf me stukjes wijsheid en nog meer vragen.

Weer hakte ik een knoop door, ik zat destijds in een relatie waarvan ik wist dat deze niet stand kon houden. Ik koos wederom voor mezelf. Geestelijk floreerde ik, ik kreeg andere inzichten, voelde me rustig van binnen en krachtiger. Lichamelijk kreeg ik steeds meer klachten. Ik werd steeds moeier, mijn uithoudingsvermogen ging zienderogen achteruit, ik zat onder de blauwe plekken, werd vergeetachtig, kwam op rare plekken aan. Ik kwam in de medische molen.

In die tijd kwam mijn nieuwe liefde in mijn leven. Ik wist toen ik bij de tweede date in zijn ogen keek dat ik van hem hield. Ik liet hem ook toe. Hij hoorde bij mij. Hij vertelde me die tweede date zijn levensverhaal. Dat was heftig, maar ik hield van hem zoals hij was en is en daar hoorde zijn verleden bij, dat heeft hem mede gemaakt tot wie hij nu is en het is een pracht mens!

Samen bewandelden we een hobbelige maar prachtige weg. Nadat ik eindelijk mijn diagnose kreeg, de ziekte van Cushing. Strompelden we verder, maar tegelijkertijd was het alsof ik vloog. Ik voelde me zo vredig van binnen, zo een met alles om me heen. Ik accepteerde wie en wat ik ben, wat het leven is en de waaroms werden steeds minder van belang.

Mijn spirituele zoektocht bracht me bij bewustzijn. Ik begreep hoe alles in elkaar stak en tegelijkertijd begreep ik niets. Ik leef het. De ziekte die ik heb, staat op het punt te verdwijnen. Na twee hypofyse operaties waarbij ze de tumor niet konden weghalen, gaan ze nu mijn bijnieren verwijderen. Ik zal altijd afhankelijk blijven van medicijnen en een noodtasje bij me moeten dragen. Mijn klachten zullen oplossen althans zo zie ik het lichamelijk.

Dit pad dat ik al 42 jaar loop, bracht me alles wat ik nodig had en het brengt me nog steeds overal waar ik moet zijn. De golf weet lange tijd niet dat hij niet alleen golf is in zijn eentje in de oceaan, totdat hij beseft dat de golf en de oceaan 1 zijn.