27. jul, 2016

Gegeven liefde en warmte kijk je niet in de bek

 

Ik raak regelmatig verstrikt in innerlijke dialogen. Nu heb ik altijd al het idee dat ik anders denk en interpreteer dan de doorsnee mens en dat maakt het er niet altijd makkelijker op. Ik gooi het weleens op de vorm van autisme dat ik heb, op mijn verleden, maar feit blijft dat ik doe, denk en voel zoals ik dat doe. Het waarom maakt eigenlijk niet veel uit.

Zo vind ik het lastig om op complimenten te reageren, ik weet dat hebben veel mensen. Ik laat woorden niet binnenkomen, ik hoor het en probeer meteen een reactie te vormen waarvan ik denk dat die het beste past in een situatie. Er zit vaak wel een mening van mezelf door heen gevlochten, maar ik houd goed de sfeer, mensen, reacties en situatie in de gaten om te kijken wat het beste past. Buiten dat dit heel vermoeiend is, is het ook niet erg oprecht. Let wel ik heb hier geen last van als ik me helemaal op mijn gemak voel en bij mijn naasten ben.

Altijd is er in mijn leven een verwachting. Is het niet iets dat ik zelf verwacht of verlang dan is het wel dat ik denk dat iemand iets van mij verwacht. Opgroeien met een borderline-moeder, een zoon met autisme opvoeden en erachter komen zelf ook een vorm van autisme te hebben, hebben daar denk ik enigszins aan toe bijgedragen. Neemt niet weg dat ik altijd wil voldoen aan een zelf ingevulde verwachting van iemand anders. Inderdaad erg vermoeiend en totaal niet nodig! Zeg dat tegen mijn ingeslepen patronen en delen van mijn persoonlijkheid die daarop hun fundering hebben.

De laatste tijd kan ik me steeds vaker inleven in een ander, voel ik weer verdriet of woede als ik een film kijk, ik vind dat voor mezelf een goed teken. Ik ben dichter bij mezelf aan het komen, mijn eigen zijn. Kijk daar is weer een verwachting, ik zal dan eindelijk zelf voelen wat ik voel daarop kunnen reageren en niet langer meer naar woorden hoeven te zoeken voor een juiste reactie. Kijk daar is het weer, een juiste reactie…..waarom een juiste? Wat is een juiste reactie? Waarom maak ik me sowieso druk over hoe ik moet reageren.

Inderdaad, doe ik het wel goed? Vind je me wel lief? Word er wel naar mij geluisterd, gekeken en gehouden? Die mechanismen zitten erin verborgen. Ik weet dat ze er zijn, ik weet waar ze vandaan komen en toch vind ik het lastig ze te omhelzen en ze te laten gaan. Ik schop er tegen, vecht met ze, probeer een weg te vinden om ze heen. Ik moet en zal mezelf vinden en accepteren, maar die schaduwzijden die verloochen ik liever.

Dus met alle reacties op mensen, situaties en woorden, reageer ik het liefst wat er spontaan in me opkomt. Soms lukt me dat ook en dan voel ik me ook heel fijn en oprecht. En soms komen woorden binnen en dan weet ik niet hoe te reageren, wat er mee te doen. Ze overrompelen me, vaak zijn het zulke mooie en warme tekens van liefde of geven om dat ik niet weet wat ik ermee aan moet. Hoe kan ik laten merken dat ik het zo enorm waardeer, dat het me zo goed doet? De juiste woorden komen dan vaak niet en dan raak ik verstrikt in de al genoemde innerlijke dialoog. Alle reacties die daarna komen op iemand of iemands woorden zijn voor mijn gevoel niet meer puur. Hoe goed ik het ook bedoel. Ik worstel met gegeven warmte, weet niet goed hoe te ontvangen, maar oh wat vind ik het fijn als het me gegeven wordt. Ik krijg het vaak. Daarom schrijf ik ook dit relaas. Ik ben altijd dankbaar, maar weet niet altijd de juiste woorden daarvoor te vinden.