3. aug, 2016

Twee voeten stevig op de grond en met hun hoofd in de wolken

In de kern ben ik altijd hetzelfde gebleven, naar mijn mening is dat het BewustZijn. Mijn denkbeelden zijn veranderd. Ik handel en reageer anders op mensen en situaties, maar in de kern hoor en voel ik nog steeds de warme en veilige stem die er altijd is geweest.

In het verleden stonden daar opvoedkundige waarden en normen in de weg om het goed te kunnen verstaan. Angsten, verwachtingen, onzekerheden en verlangens brachten ruis op de zender. Ook was er vaak het moedwillig negeren van de stem, het willen volgen van het ego, voornamelijk bij woede en verdriet. Wentelen in deze gevoelens gaf geen enkele verlossing van de benarde situatie maar wel een moment van voldoening van het ego.

Als jong meisje en jonge vrouw waren er veel obstakels, uitdagingen en onzekerheden. Die heb ik op mijn manier doorlopen. Het heeft me gebracht naar dit moment. Naar mijn innerlijke stem nu. Ik zie het als ik kijk op foto’s de verandering van binnen. Die onschuld, geloof in het zijn en naïviteit straal ik nog steeds uit. Ik zie alleen nu ook rust, tevredenheid, wijsheid en geluk. Niet dat er vroeger geen geluk was, maar toen overheersde de angst om te leven. In de loop der jaren en gebeurtenissen is dat veranderd. Ik ben gaan vertrouwen op mijn innerlijke stem, ik ben gaan luisteren.

Als ik kijk naar mijn kinderen, zie ik dat zij een stuk minder vrees hebben voor het leven dan ik had. Dat heb ik ze toch maar kunnen geven, het vertrouwen in henzelf en het leven. Dankbaar en blij ben ik daar mee. Alsnog zullen ze hun eigen hobbelige pad bewandelen, maar wel al met twee voeten goed op de grond en hoofd in de wolken