11. sep, 2016

Welkom in Addisonland….

Hoorde ik een tijdje geleden zeggen. Ik klopte aan een grote deur. Er werd open gedaan en een donkere stem vroeg om het wachtwoord. Ik heb er geen prevelde ik, ik heb alleen Addison. Met luid gekraak ging de deur langzaam open. Ik mocht naar binnen…. Kijk niet achterom zei dezelfde stem. Ik stapte de drempel over en deed wat onzekere passen. De deur sloot zich achter mij.

Ik stond daar in de schemer. Ik zag wat bomen en struiken en verschillende paden lagen voor me. Ik vroeg in het niets, welk pad is de mijne? Dezelfde donkere stem zei, volg altijd je gevoel. Soms bewandel je een pad en is dat goed voor die tijd en halverwege blijkt het niet meer jouw voetstappen op te vangen. Probeer dan een ander pad. In dit land zijn er net zoveel wegen als in je vorige leven, alleen zijn de hindernissen hoger en zwaarder. Als je merkt dat je pad steeds lichter wordt om te lopen zowel in zwaarte als in kleuren om je heen, dan zal je weten dat je de goede weg bent ingegaan.

En welk pad moet ik nu kiezen dan? Er kwam geen antwoord meer. Voelen dacht ik…. Ik voel zo veel, veel pijn en moeheid, veel verdriet en veel machteloosheid, veel onzekerheid en eenzaamheid, welk pad zal alleen maar goed voelen? Mijn denken antwoordde dat niets alleen maar goed kon zijn en wat is goed?

Ik stapte op goed geluk een pad op. Ik wandelde rustig, de omgeving was troosteloos, het rook muf, de grond onder mijn voeten werd steeds natter en na een tijdje liep ik door de modder. Het liep zwaar. Ik zweette en stapte moedig door. Na weer een tijdje klonk er een stem in mijn hoofd. Is dit een helder pad met licht? Loopt dit pad fijn? Nee kon ik volmondig zeggen. Ik wachtte tot ik weer de stem hoorde, maar het bleef stil. Ik stopte. Dit is niet mijn pad besloot ik. Ik keek links en rechts en stapte toen zelfverzekerd naar links.

Een vlinder fladderde voorbij, bloemen groeiden langs me heen, de zon brak door en de modder verdween. Het voelde licht en warm. Het liep nog steeds wat ongemakkelijk op een pad met zand en kleine steentjes zonder schoenen, maar het voelde als mijn pad. Voorlopig wandel ik in licht en warmte in kleuren en geuren. Het pad loopt zacht schuin omhoog. Het loopt wat zwaar en eenzaam. Toch loopt het alsof het leven weer jubelt, haar gang gaat en dat ik de flow weer heb gevonden.

Ik loop in een ander land op dezelfde wereld, mijn draai komt wel weer nu ik het licht weer zie schijnen.