16. sep, 2016

Heb u zelve lief...

Spiegels zijn niet altijd even fijn. Ik zal ze gerust nodig hebben. Waarschijnlijk gaat het lampje uiteindelijk heus wel branden, maar op het moment zelf is het soms vernietigend.  Woorden kunnen venijnig binnenkomen. Sabelen je soms letterlijk neer. Aan de grond van mijn zijn, wil ik wegkruipen in het niets, er gewoon niet meer zijn.

Zachtjes stroomt er na een tijdje wat warmte weer door mijn verstijfde lijf. Redenatie neemt de overspoeling van emotie over. Langzaam ebt de paniek weg. Na de woorden in mijn hoofd die me geruststellen, komt er een gevoel van vrede over me heen. Dit overstemt het denken, het geeft me grond onder mijn voeten, het geeft me liefde.

Woorden van buitenaf kunnen me neerslaan omdat ik het toelaat. Hun waarde is blijkbaar groter dan mijn eigenwaarde. Inzicht in mijn eigen aandeel in het leed wat ik ervaar, geeft duidelijkheid, maar geeft geen troost. Het feit op zich blijft bestaan, in dat bestaan worstel ik. Heb u zelve lief….