19. jan, 2017

Dus collega's zijn collega's. Hoe vriendelijk ook:-)

In de auto op weg naar mijn werk, bedacht ik me dat er nog heel veel is dat ik nog niet weet op sociaal gebied. Dit vind ik niet erg, ik ben op een punt gekomen dat ik van mijn leven geniet en tevreden ben met iedere dag. Dat ik lang geleefd heb met een andere blik op het wonderlijke sociale gebeuren, dat wist ik wel. Maar nu dringt ook tot mij door dat ik steeds weer zal bijven ontdekken. Tegenkom wat sociale wezens om mij heen allang hanteren en mee omgaan. Een simpel voorbeeld....

Vanmorgen tijdens de koffiepauze op school sprak ik een collega. Ik kan met iedereen vrijuit praten en ook nu vertelde ik plompverloren, ik was me ervan bewust dat er niets was om naar te referen of om op in te haken om mijn vraag netjes in te leiden, doch vond de gevallen stilte een perfecte gelegenheid om mijn hersenspinsels los te laten. Ik zei haar dat ik er sindskort achter was dat collega's ook vrienden kunnen zijn. Ze glimlachte naar me en zei dat dit inderdaad zo was. Mensen hebben hele netwerken op hun werk, wisselen fb, telefoonnummers etc. uit en spreken ook na school af.

Mijn volgende vraag die ik wilde stellen, was hoe kom je tot dat punt? Wanneer zeg je 'hee ik vraag je om vrienden te worden op fb', of zeg je dat niet en doe je dat gewoon. Wanneer dring je je niet op als vraagt om iemand zijn 06 nummer en wanneer kom het tijdstip om te zeggen 'goh die koffie op school komt mijn neus uit, ga je een keer mee een drankje pikken?' Buiten het feit dat ik daar geen behoefte aan heb, ik heb vrienden, zijn alle vragen die dit losmaken, mij een te grote last. Mijn hoofd is nu al overprikkeld van alle onzekerheden die bij dit sociaal spelen komen kijken.

Dus collega's zijn collega's. Hoe vriendelijk ook.