30. jan, 2017

Het leven gaat gewoon door!

 

Het leven gaat gewoon door!

Waarschijnlijk heel herkenbaar voor veel mensen met een hypofyse aandoening, het leven gaat door als een sneltrein naar zijn bestemming, alleen zijn wij halverwege uitgestapt om met een boemeltreintje er achteraan te tuffen.

Althans zo lijkt het soms. Was ik voorheen met 8 ballen in de lucht moe, nu heb ik er 4 in de lucht en ben moe. Moet ik wel doorrennen schoot me op een ochtend te binnen. Wat als ik die ballen in de lucht nu eens laat rollen. Die optie ging ik uitzoeken. In welke mate ben ik de machinist op mijn eigen trein?

Ik begon het huishouden anders te bekijken. Uiteraard had ik daar al mijn perfectie al laten varen. De energie voor een huis door een ringetje was al langer verleden tijd. Ergens had ik al een knop omgezet en water bij de wijn gedaan. First things first was mijn motto na mijn diagnose geworden.

Die veranderde mindset was de eerste stap, daarna volgde de praktijk. Alle leden van het gezin werden ingezet voor allerlei taken in huis. Stap voor stap bezigheden voltooien met pauzes tussen iedere bezigheid was de volgende. Minder afspraken maken, sijpelde als derde verandering mijn leven binnen. Contacten verliepen soms een tijd alleen maar via de app of telefoon. En dat was niet erg. Als ik ergens zin in had,  plande ik het bewust. Met kleine stapjes verminderde de druk van het moeten, ik deed verplicht aan onthaasten en ik begon ervan te genieten.

Daar waar ik eerst mijn beperkingen voelde, mijn wereld voelde slinken, me afhankelijk voelde, ervaarde ik nu rust. Ik deed waar ik zin in had en wat ik kon, niet meer en niet minder. Ik leerde om hulp vragen zonder me schuldig of verdrietig te voelen. Pijn en vermoeidheid werden minder en mijn acceptatie voor wat is, groeide.

Begrip had ik nodig van de buitenwereld, maar vooral begrip van mezelf. Het is een kwestie van gelukkig zijn met waar je staat in het leven en wat je eruit haalt. Als je niet meer denkt in dat kon ik eerst, maar in wat kan ik nu dan is alles minder zwaar beladen. En eigenlijk blijft er dan nog zoveel over. Ik richt me op wat kan en is, klagen heeft geen zin. Al heb ik heus weleens een baalmoment of een huilbui. Frustratie blijft, maar dat heeft iedereen. Je leven zo makkelijk en aangenaam mogelijk maken, kun je alleen zelf. Boodschappen kunnen tegenwoordig gebracht worden. Ik doe ze samen met mijn man, iedere zondagochtend gezellig naar de winkel. Alles wat ik niet kan, doet hij of de kinderen. Ik overvraag ze niet, maar ze leren wel er te zijn voor een medemens.

Op het werk is het bekend wat ik kan en niet, ik neem de lift, ik loop wat langzamer, leerlingen weten dat het alarm van mijn medicijnen afgaat. Leg je eigen rails, volg je eigen koers.

Nee zeggen en ja krijgen, het hoort er allemaal bij in mijn trein.