6. mrt, 2017

De enige weg naar buiten is naar binnen

Regels en wetten

Orde en regelmaat

Ze geven kaders, maar

Een rivier met te veel netten

Geeft geen vis in overdaad

Het laat geen weg vrij om te zwemmen

In plaats van goede vangst

Geeft het geen doorgang maar doet het

Remmen

Mensen gebakerd laten leven

Is geen orde maar ontnemen van laten leven.

 

Soms zegt een gedicht precies wat je wilt zeggen. Het bracht me aan het denken, iemand, de staat, de docent, je baas kan je regels opleggen. Wat je er ook van vindt, je moet ze gehoorzamen. De regels die je jezelf oplegt, zijn vaak strenger. Je mag zoveel niet van jezelf.

Ik denk dat als ik kijk naar mijn zelf opgelegde regels, ik de helft zou kunnen schrappen. Alleen dan al zou het leven een stuk gemakkelijker en mooier worden. Ook al volg ik niet altijd mijn regels of overtreed ik ze zelfs, het feit dat je de regels in je hoofd hebt en ze door kleine stemmen worden ingefluisterd, maakt dat je minder vrij bent.

Bewust onbekwaam, noem ik mezelf. Volgens mij ben ik mij al van veel bewust van wat mij het volledig leven doet dwarsbomen. Ik mis nog de uitvoering om de slagbomen open te laten staan. Ik denk dat als ik mijn ingeprente en zelf aangepaste regels kan laten vieren en ze niet meer als leidraad zie,  de regels van de buitenwereld ook minder vat hebben op mijn zijn. Want zeg nu zelf die buitenwereld dat ben ik! Of Jij