4. mei, 2017

Aanpassen, meedoen of verzetten

In de bus naar het verzetsmuseum met tweede klassers VMBO. Gezellig gekeuvel, niet veel zin in het museum maar wel in het samen zijn. Ik merk dat de oorlog die ons verstarde en vernietigde meer dan 50 jaar geleden, onze leerlingen niet hetzelfde gevoel inboezemt. Ze hebben er geen gevoel bij, en kunnen zich er niets bij voorstellen. Ongevoelig? Respectloos?

Hij staat met lege ogen voor me. Ik ben echt niet mezelf op school hoor. En als ik iemand niet ken dan doe ik altijd gemeen voordat zij gemeen tegen mij doen. Ik wil niet daar zitten mevrouw, vertelt een leerling mij een andere keer. Ik voel me daar niet veilig. In het museum worden de leerlingen met de nek aangekeken. Wat een lawaai maken ze! Onze leerlingen maken enthousiast de opdrachten, stellen nieuwsgierige vragen en leven zich op hun manier in de tijd van de oorlog.  Mensen kijken neerbuigend en zonder begrip naar de leerlingen.

Een bezoek aan het verleden. Een blik op het heden, wat brengt de toekomst? Als een kind zichzelf niet durft te zijn en voor de zekerheid alvast de aanval kiest. Ouderen zich niet kunnen inleven en afkeurend het jonge zijn veroordeelt. Waar in dit leven is dan het respect voor elkaar. Waar in het nu zijn er geen oordelen?  Is er een veilig gevoel? Hoeft er geen keuze te zijn om aan te passen, mee te doen of te verzetten? In hoeverre is de oorlog voorbij……