24. jun, 2017

In goede doen is het zo easy to be zen!

 

In goede doen is het zo easy to be zen! Ik lees zo vaak dat je moet accepteren wat is, het zijn nu moet omarmen, niet moet schoppen tegen wat je niet kan veranderen. En ik voel dat ook zo. Ik vind oprecht dat alles wat is, precies zo moet zijn. En als ik me goed voel, dan heb ik ook geen moeite met alle omstandigheden zoals die zijn op dit moment.

Ik kan alleen niet zo denken en voelen als ik me niet goed voel van binnen. Er zijn momenten dat mijn medicijnen niet goed zijn afgesteld en mijn hormonen kermis vieren. Ik heb dan totaal geen controle over mijn zentechnieken. In die momenten schijnt de zon en is er niet veel aan de hand, valt er eigenlijk niets te klagen, maar toch kan ik me dan intens verloren voelen. Ik zwem in leegte waar geen einde is, de duisternis verwelkomt mij als een teruggekomen vriendin en klemt mij stevig in haar klauwen.

Redeneren kan alleen maar de put in, voelen is beverig en benauwd, mijn denken is onbereikbaar voor zonneschijn. Ik ben verdwaald in een donker woud. Pas als mijn medicijnen het beven en de chaos van binnen temt, ik me langzaam weer voel opwarmen en ik de vreugde weer in de dingen om mij heen zie en proef, dan pas geloof ik weer in het leven en het nu.

Vertel mij wijze, lieve mensen hoe omarm ik ook het nu als hormonen kermis vieren in mijn lijf?