22. aug, 2017

Begrip heeft hij nodig voor zijn manier van doen

Hij loopt in stilte door ons nieuwe huis. Ik babbel enthousiast om hem heen. Hij brabbelt af en toe iets onverstaanbaars. Als we naar de auto lopen op weg naar ons oude huis, zegt hij kort maar krachtig, ‘Het huis is stom.’ 

Vroeger had hij die zin niet uitgesproken. Moest ik raden waarom het stom was. Sterker nog, toen zou hij niet eens hebben gezegd dat het stom was, toen zou hij een woede uitbarsting hebben gekregen uit frustratie en angst. Die woede uitbarsting had ook een paar dagen later kunnen zijn, zodat ik de link niet eens had kunnen leggen. Zo leefden we van de ene woede uitbarsting in de andere, niet wetend wat er scheelde. En aangezien hij niet onze taal sprak, maar een eigen taaltje dat ik maar nauwelijks kon volgen, wisten we jaren niet hoe we hem konden helpen. Raadden we maar wat naar zijn innerlijke wereld, zijn angsten en frustraties.

Nu hij ouder is en wijzer, uit hij heel duidelijk wat hem dwars zit. Dat het huis stom is, is zijn manier om te zeggen dat het anders is. Dat hij hier aan moet wennen. Zijn vertrouwde thuis, moet hij anders inkleuren in zijn gedachten. Na een paar dagen komt hij me vertellen dat hij het huis niet stom vindt. ‘Het lijkt alleen niet op ons huis’ zegt hij. Nu hij ouder is en ik al zo veel jaar met hem en zijn denkwijze omga, wist ik allang dat daar de angst zat. Rustig heb ik afgewacht tot hij zelf kwam om het mij te vertellen. Dat is ook de reden dat ik hem het huis lang voor we er gingen wonen, heb laten zien. Tijd heeft hij nodig en begrip. Tijd om op zijn eigen manier een verandering in zijn leven te kaderen en te plaatsen. Begrip heeft hij nodig voor zijn manier van doen.