24. sep, 2017

Voor nu is het genoeg

Waarom word je dan niet boos op haar mam, vraagt mijn zoon. Ach, hoe leg ik uit dat boos worden er niets mee te maken heeft.

Vorige zomer besloot mijn dochter bij haar vader in Soest te gaan wonen. Ik had verdriet, maar begreep het.

Je was ziek mam, hoe kon ze weggaan bij ons!

Dit had ik me niet gerealiseerd. Mijn ziek zijn had niets te maken met haar weggaan. Ze wilde vliegen, nieuwe vrienden maken, ze had zin in een nieuw leven. Wie was ik om haar tegen te houden.

Nee lieverd, ik ben nooit boos op haar geweest. Het maakte me verdrietig dat jullie elkaar minder zouden zien, maar mijn liefde voor haar stopt niet bij de voordeur. Haar weg, is haar leven.

Hij was wel boos. Blijkbaar nog steeds, na ruim een jaar. Nu pas hoor ik ook waarom. In zijn ogen hoorden we bij elkaar en zag hij niet aankomen dat zij naar haar vader was toe gegroeid. Ze liet mij in de steek. Ik was erg ziek en zij ging gewoon weg. Zo zag en voelde hij dat.

Ik nam hem in mijn armen. Zo voel jij dat lieverd. Zij is op een leeftijd dat ze de wereld alleen vanuit haar eigen perspectief kan zien en dat is goed. Op haar manier is zij er ook voor mij geweest en nog. Het is alleen niet jouw manier, dat betekent niet dat het fout is. zij heeft niet zoals jij beseft hoe ziek ik was. Jij was bang dat ik dood zou gaan, zij niet.

We laten het zo. Ik zie dat ook hij vanuit zijn eigen perspectief kijkt en beleeft en dat is goed. Hij heeft gehoord dat er meerdere kanten zijn om vanuit te kijken. Dat is genoeg voor nu.