8. okt, 2017

Verklaringen zijn de ultieme vruchten van het zoeken....toch?

 

Verklaringen zijn de ultieme vruchten van het zoeken. Jaren lang was mijn zoeken gericht op de waaroms en de daaroms. In mijn zoeken, kom ik mensen tegen die mij leren dat houvast vinden in verklaringen mij niet geeft wat ik werkelijk zoek. Dat realiseerde ik toen ik steeds vaker mijn zoektochten staakte of er niet eens meer aan begon. Mijn blik verruimde zich en mijn honger stilde. Even leek het alsof ik wankelend op een koord stond, maar al snel bracht mijn bredere kijk mij veel meer dan ik altijd probeerde te vinden.

Het was nodig om altijd vooruit te denken en in te vullen wat andere dachten. Het verklaarde voor mij waarom mensen deden wat ze deden en zeiden wat ze zeiden. Ik deed dit toen ik jong was vooral bij mijn moeder. Dit zorgde ervoor dat ik vooral met mijn voelsproeten naar buiten gekeerd was en aangezien ik niet goed kon interpreteren, raadde ik hoe ik moest reageren op de ander. Wat ik voelde, kon ik er niet goed bij hebben, afstemmen op de buitenwereld slokte al mijn energie op.

Hoe vreemd is het nu te realiseren dat voelen genoeg is. Dat reageren vanuit mijn gevoel perfect past in de situatie. Hoe licht maakt het mij te weten dat een verklaring lang niet altijd nodig is. soms is denken hoe iets op te lossen precies genoeg om vrolijk verder te leven. Alleen omdat ik toeliet om te horen wat een ander vertelde. Het voelde goed en oprecht en heel erg eng om mijn gebaande pad zo te verlaten. Maar soms gebeurt het gewoon. Zomaar nam ik iets aan en beleefde een heel ander verhaal. Opluchting overviel me en blijheid bleef dicht bij me. Wat heerlijk om ook anders te kunnen kijken