24. okt, 2017

Zo stil…..

We liepen naast hem in de gang, we zaten bij hem in de kantine, we waren bij hem in de klas, we stonden achter hem in de rij, we hoorden hem op het schoolplein….

Op school was het een gewone dag. Ik pakte mijn koffie, ging zitten bij wat collega’s, wat praten, wat lachen. De eerste twee lessen waren gegeven, het uitwisselen van moppers en grappige anekdotes reeds voorbij toen de stem van de directeur de ruimte een stilte gaf die het nog niet had gekend. De jongen was gestorven door een noodlottig ongeval. Kippenvel en tranen vulden de stilte.

Hij was nog heel jong en zo veelbelovend. Hij is nu een naam met een verdrietige klank. Hij was nog maar net bij ons op school, een eerste klasser. Hij was al zo groot voor zijn ouders. Zo trots moeten ze zijn geweest als hij op het toneel stond, zo trots dat hij zijn eerste voldoende liet zien. Hij is niet meer, zijn laatste voorstelling speelt hij zonder stem. Zo puur en zuiver als een kind kan zijn, geeft hij nu zijn onschuld uit handen.

Omarm zijn herinnering, laat zijn stem naklinken en vergeet hem niet. In de gangen lopen we naast een ander, in de kantine zien we hem niet, in de klas zullen we hem niet meer vinden, de rij is korter, het schoolplein is leeg.

Vaarwel lieve Carlos.