18. nov, 2017

Dat ik opga in het nu. Alleen Dat.

“Wat heb je nodig” vroeg mijn werkgever. Ik zei “Dat ze mij aardig vindt”.

 Toen ik dat uitsprak, wist ik zelf al dat dit niet was wat ik nodig had. Ik heb nodig dat ik niet afhankelijk ben van iemands gevoel. Het moet mij niet zo raken wat een ander vindt, doet of zegt. Dat is duidelijk.

Ik houd van duidelijkheid. Dit was een duidelijk doel om aan te werken. Van jongs af aan ben ik gewend geweest mijn voelsprieten uit te gooien en daar dan een verhaal van te maken waar ik op kon reageren. Dat dit niet handig was, was ik al achter. Toch had ik meerdere situaties en mensen nodig om dat duidelijk te krijgen. Nu het geen blinde vlek meer voor me is, kan ik eraan werken om dat ander te gaan doen.

Ervaring komt met de jaren. Ieder moment geeft je precies dat wat je nodig hebt. Wat je ervan oppikt is ook weer precies waar je op dat moment genoeg aan hebt. Het is daarom ook nooit weggegooide tijd. toen ik 18 was, had ik echt de situaties, mensen en uitspraken van nu begrepen. Mijn begrip gaat gepaard met mijn gevoel, met mijn vermogen van zien op dat moment. Ik denk dat ik kleine stapjes maak, die voor mij goed te verhapstukken zijn. Als ik dit zo zeg, lijkt het alsof  ik ergens naar toe ga. En voor mezelf is dat ook zo. Ik wandel mijn weg naar mezelf. Ergens heb ik me pure ik verloren in mijn vroegste kinderjaren. Langzaam krijg ik mezelf weer terug. Wat dat precies is?

Dat ik voel wat ik voel, zonder oordeel. Dat ik op mezelf mag vertrouwen zonder twijfel en dat ik mijn beslissingen maak zonder afhankelijk te zijn van wat een ander daar van vindt. Dat ik me niet schuldig voel of schaam. Dat ik gewoon mag zijn, doen, denken en zeggen wat ik voel. Dat ik niet wacht en verwacht. Dat ik opga in het nu. Alleen Dat.