28. dec, 2017

Stil verdriet

 

Je weet het niet en dat geeft ook niet

Soms zeg je iets en dan voel ik verdriet

Ik laat het,

in de wetenschap dat je het niet snapt.

 

Ik laat heel vaak woorden hangen in de lucht

Maar deze keer niet

en ik zucht…

 

45 kilo geleden, voor de pijn, de moeheid en bange gedachten

Was ik zorgeloos, slank en leefde ik van mooie gedachten.

Iedere kilo heeft zijn eigen verhaal

Iedere pijnscheut haar eigen taal.

 

Drie jaren van mijn leven heb ik mezelf gegeven

Om met de hoop, kracht en steun van mijn lieverds om mij heen

Te komen waar ik nu ben, toch voel ik mij soms alleen.

 

De kracht die ik nooit meer ten volle terug krijg in mijn spieren

De vreugde en de energie die hoort bij een vrouw in de kracht van haar leven,

kan ik niet vieren.

Al ben ik blij met alles waar ik ben gekomen,

Die slanke en energievolle vrouw, daar kan ik alleen van dromen.

 

Iedere pil die ik neem, iedere dag ieder uur,

Geeft mij het leven wat voor jou zo gewoon is,

Het geeft mij net genoeg en toch voel ik mij niet zuur.

 

Dankbaar voor wie ik ben,

onderstreep ik dat ik iedere dag een kleine strijd voer

Om te zijn waar ik ben.