19. jan, 2018

De angst wint nog altijd...

Ik heb het benauwd, nu al drie weken. Soms meer en soms minder. Vandaag en gisteren heb ik er ook hoofdpijn bij. Eigenlijk is er nooit een dag zonder dat ik iets heb. Waarom erger ik me er zo aan? Drie jaar lang heb ik altijd pijn gehad. Was ik moe, werd ik dik, kon ik steeds minder. Ik accepteerde het, legde me erbij neer en ik wentelde me op een gegeven moment zelfs in een waas van absolute comfort. Ik voelde me veilig in mijn wereld. Een wereld dat steeds kleiner was geworden. Ik was alleen thuis.

Nu ik me zo veel beter voel. Erger ik me aan ieder kwaaltje dat me pest. Ik loop gewoon door, doe mijn werk en mijn ding, lach, praat en zing, maar toch. Ik mopper van binnen. Niet op de kwaal. Ik mopper op situaties en mensen. Ik voel me aangevallen, ik voel dat er aan me getrokken wordt. Ik schop tegen mijn gedachten, vind dat ik veel te negatief en veroordelend ben. Ik raak onzeker van mezelf en zoek weer naar bevestiging van een ander. Vinden ze me nog oké, doe ik er nog toe, zien ze me.

Ik ben het me bewust. En ik ben benauwd. Het dringt tot me door dat mijn lichaam aandacht vraagt voor mijn geest. Ik hunker naar warmte en geborgenheid, veiligheid en pure liefde van mezelf. De wereld dringt weer door mijn wereld heen. Mijn zelf gecreëerde veilige haven barst uit elkaar. De illusie valt uiteen. Mijn zekerheid is niets anders dan een zeepbel. Ik sta weer voor de wereld, treed naar binnen en laat me overheersen door mijn angsten. Angsten die ik ken en die ik nog moet ontmoeten. Het beneemt me de adem. De angst wint nog altijd.