26. jan, 2018

Je eigen drama maak je zelf

Als ik voor de klas sta, voel ik me helemaal mezelf. Ik floep er ook uit wat ik denk en meestal gaat dat goed. Ik word weleens echt een beetje boos, maar dat is ook weer snel voorbij. Ik houd niet van straf geven. Dat heb ik mijn kinderen ook nooit gegeven. In ieder geval niet vanuit mijzelf. Mijn ex-man zei weleens dat we dit of dat moesten doen. Uit welwillendheid naar hem toe probeerde ik dat weleens, maar het voelde niet goed en dus deed ik het niet meer.

Zo ook niet op school. Een leerling moet het echt erg bont gemaakt hebben, wil ik een straf geven. Meestal is een gesprek afdoende. Als je elkaar in alle rust na de les spreekt, is de sfeer heel anders en dan ontmoet je elkaar op basis van begrip. Dat gaat al jaren goed.

Ook orde in de klas, is niet echt een dingetje. Ik heb onderbouw klassen en dat vind ik heerlijk. Ik ben een echte juf juf, dus structuur, vaste regeltjes, humor en begrip is all you need. Tegen aanstellers en aandachttrekkers kan ik niet zo goed. Dan ben ik en publiek weleens wat te hard.  Zoals laatst na het brandalarm.

De les na het alarm komt leerling Marie, zo heet ze niet natuurlijk, maar wel voor dit verhaal, bij me staan met haar vriendin als rugdekking. ‘Ja juf’ zegt ze theatraal ‘Ik kan deze les echt mijn hoofd er niet bij houden.’ Ik vraag waarom niet en ze zegt dat haar vriendin die naast haar staat dat beter kan uitleggen want ze komt niet uit haar woorden. Iets wat sceptisch kijk ik vriendin aan en zij ratelt doodgemoedereerd  ‘Nou ze heeft een tra, trau, trauma heet het toch?’ en ze kijkt vragend naar Marie. Deze knikt. ‘Ja ze heeft een trauma. Door het brandalarm werd ze weer herinnerd aan de brand een paar jaar geleden ergens bij haar in de straat.’ Ze kijkt er erg serieus bij. Enigszins perplex van zoveel drama om niets, zeg ik dat ze maar fijn moeten gaan zitten en dat de les ze vast afleiding biedt.

Helaas moet ik hen nog een keer of drie aanmanen spullen te pakken, niet te praten en toch echt te gaan beginnen. Dit lukt volgens Marie echt niet en ze zucht en steunt alsof haar been eraf ligt. Ik krijg er genoeg van en stuur Marie weg met de woorden dat als ze een paar trauma’s van mij wil horen,  we hier morgen nog zitten. Beduusd wandelt ze weg. Vriendin staat demonstratief op en zegt dat ze solidair is, nou ja iets wat er op lijkt, dat woord kent ze natuurlijk niet, en stormt met haar mee de les uit.

Na de les komen ze met een rode brief. Ik kijk hen aan. Ik vraag hen wat het probleem nu eigenlijk was. ‘Niets eigenlijk…’zeggen ze samen. Ik stel ze voor deze les maar snel te vergeten, wat ze goed vinden. Ze schrijven op welke opdrachten ze moeten maken voor de volgende les en ze zeggen vrolijk gedag. Ik glimlach en bedenk dat het trauma, nu het pauze is, wel weer is weggezakt, ach wat is 12 jaar nu ook….