4. feb, 2018

De storm ben ik zelf

Ik ben niet verslavingsgevoelig. Ik kan alles even doen en taal er dan niet meer naar. Behalve eten. Een tijd lang overschaduwde de zucht naar eten mijn leven. Dat heeft heel wat jaren geduurd. Maar dat is gelukkig ook al weer wat jaar voorbij.

Verslaafd zijn is volgens mij altijd een verlangen naar. Ik denk een verlangen naar het houden van en accepteren van jezelf. Zolang je niets nodig hebt om een bepaalde rust in je te voelen, dan is er ook geen drang naar iets buiten jezelf om die rust te vinden. Of juist om die rust te ontlopen. Ik denk dat veel mensen de rust in jezelf verwarren met een leegte. Jaren lang heb ik mij leeg gevoeld. Ik moest iets om handen hebben, ergens naar uit kunnen kijken of iets te eten hebben, dan voelde ik me niet leeg.

Uiteindelijk is de rust die ik nu in mezelf voel in plaats gekomen van de leegte. De zoektocht naar wie ik ben en dat te accepteren, is niet langer. Door mijn innerlijke rust ervaar ik geen drang meer om te zoeken naar geluk buiten mij.

Wat trouwens niet inhoudt dat ik altijd rustig ben, tevreden en intens gelukkig. Ik ga nu door een periode dat ik me erg onzeker voel, ik erg veroordelend ben naar mijn omgeving, wat zorgt dat ik denk dat iedereen mij veroordeelt.  Dus rustig is het even niet binnen mij. Toch is mijn kern vredig. Diep van binnen weet ik dat dit ook weer overgaat en dat ik dit niet ben. Ik ervaar het, maar mijn gedachten zorgen op dit moment voor wat ik voel. En die gedachten zijn momenteel de weg een beetje kwijt. Ik maak me niet ongerust. Ik herken het. Eens in de zo veel tijd  zit ik in een onweersbui. Het grote geluk dat ik nu ervaar, is dat ik bewust ben van wat er gaande is. Ik ben zelf de storm.