16. feb, 2018

Leven doe jij, niet je gedachten

Jezelf wegcijferen is nooit goed. Iets over hebben voor een ander is iets anders. Ik geloof heilig in het principe als het als een NEE voelt voor jou, zeg het dan. Die ander heeft waarschijnlijk die NEE nodig in zijn proces.

Ik heb twee vriendinnen waarmee ik goed in de diepte kan praten. We spiegelen en kunnen vrijuit praten tegen elkaar. De ene vriendin zit in een relatie waarbij het kind uit zijn vorige huwelijk de baas speelt thuis en niet door vader gecorrigeerd wordt en niets aanneemt van mijn vriendin. Omdat hij kanker heeft en nog maar een paar jaar te leven heeft, slikt ze dit en cijfert ze zichzelf weg. Mijn andere vriendin heeft een autistisch thuisfront, twee zonen, waarvan de oudste heel erg, en haar man hebben de stoornis. Ze loopt op haar tenen en zichzelf voorbij om alles voor iedereen te regelen en de ballen in de lucht te houden. Ze cijfert zichzelf weg en heeft zero eigen leven.

We praten, zij huilen en ik troost. We lachen en bedenken uitwegen en oplossingen. Ik herken zo veel uit het leven van mijn vriendin met de autistische mannen. Toen ik op het punt stond in mijn leven mezelf helemaal op te geven, ademde ik goed in en tijdens het uitblazen, blies ik mijn oude ik eruit. Ik koos voor mezelf en daarmee voor mijn kinderen en zelfs voor mijn ex-man. Ik gun mijn vriendin dezelfde vrijheid.

Blijven bij iemand omdat je denkt dat er nog hoop is, uit medelijden of omdat je bang bent alleen te zijn, zijn geen goede redenen. Je doet jezelf en die ander te kort. Niets is blijvend in het leven, alles verandert en dat is oké. Het enige dat je in de weg staat, zijn je eigen angsten en gedachten. Als je eens aan de kant kon staan en je leven kon aanschouwen, welke stappen had je dan allang genomen of anders gezet? Patronen zijn er om te ondersteunen, niet om aan vast te klampen. Leven doe jij, niet je gedachten.