23. feb, 2018

Begrijpen doe ik de mens nog steeds niet

Steeds vaker merk ik dat ik gedachten en sociale gedragingen van anderen heel anders vind dan die van mij. Ik verwonder me hoe mensen elkaar ontmoeten, benaderen en weten waar ze thuis horen in de rangorde van vrienden, kennissen en bekenden van iemand.

Het liefst ben ik alleen, of met mijn kinderen en partner of met mijn partner alleen. Ik houd van de rust, ik houd van degene die ik ben in hen gezelschap. Ik houd ook van hen. Ik weet hoe ze zijn, wat ik kan verwachten en zelf een onverwachte opmerking of manier van doen, kan ik over het algemeen goed hebben en zelf waarderen. Ze weten ook goed hoe ik ben. Ondanks dat ik met veel dingen voorspelbaar ben, ben ik ook vaak impulsief en onvoorspelbaar. Als ik op mijn gemak ben, zeg ik alles wat ik denk. Dat dit soms totaal niet overeenkomt met een standaard gedachte (wat is een standaardgedachte) vindt niemand om mij heen vervelend. Ze vinden het gelukkig zelfs wel amusant en boeiend.

Waarom ik dan toch de drang blijf houden zo graag te willen weten wat een ander denkt en waarom dat wordt gedacht, verbaast me. Ik heb me erbij neergelegd dat andere mensen simpelweg anders denken en doen. Ook al kom ik mezelf in veel situaties steeds tegen. Ik hoor en zie veel. Ik kan dat niet daar laten waar het hoort, het gaat altijd meteen mijn malende molen in. Waarom doen ze dat, wat bedoelen ze ermee, waarom gaat dat niet bij mij zo, heb ik iets over het hoofd gezien? Inderdaad ik betrek het altijd op mezelf en vaak op een negatieve manier. Zie je wel ze vinden me raar. En dat is niet zo, dat weet ik wel. Ik vind mezelf nog altijd raar. Ik pas niet bij de mens zoals de mens te boek staat.

Al vanaf jongs af aan voel ik me buitengesloten. In mijn volwassen leven is dat niet mee zo zeer een gevoel als een buitenbeentje, maar wel dat ik me zo anders voel dan anderen. Ik vind andere dingen leuk, ik denk en ik doe anders in mijn beleving. Daarom voel ik me altijd opgelucht als ik met mensen praat, die dingen die ik zeg te ervaren, herkennen. Dan voel ik me heel even begrepen en niet alleen.

Want dat is wat het is. ik voelde me en op een bepaalde manier nog steeds, alleen. Afgescheiden niet passend in dit leven. Onbegrepen en niet gehoord en gezien. Dat gevoel zit diep en zit er nog steeds. Ik voel me er alleen niet meer door geleid. Ik kan nu ook genieten van het leven dat ik leid en indeel zoals ik dat wil. Maar begrijpen doe ik de mens nog steeds niet.