9. mrt, 2018

In mijn wereld was het wel zo

Vanmorgen tijdens het ontbijt met mijn zoon (15) “Mam heb je echt niet in de gaten dat je af en toe gewoon doorpraat terwijl alle onderwater signalen seinen dat je met stoppen met praten?” vraagt mijn zoon. Ik weet waar hij op doelt. En nee soms heb ik daadwerkelijk geen idee. Mijn gevoelssprieten zijn er wel, maar getraind om op ergens anders te letten. Soms heb ik wel degelijk door dat ik mezelf een situatie in praat waar een ander van denkt laat ik de andere kant op praten, maar dat doe ik bewust. Dan wil ik iets aankaarten of iets blootleggen wat volgens mij op tafel moet komen, bespreekbaar gemaakt moet worden.

En soms inderdaad, mis ik volledig waar het naar toegaat. Dat heb ik al mijn hele leven. Ik heb mezelf geleerd bepaalde signalen op te vangen waardoor ik veelal weet wat er in de lucht hangt en hoe ik mezelf moet opstellen. Maar soms mis ik de clou en dender ik door in mijn eigen bubbel. Soms heb ik wel iets door, maar snap ik niet wat er speelt. Voel ik verkeerde dingen aan waardoor ik reageer op een manier die niet altijd te begrijpen valt door anderen. En soms voel ik me eenzaam en raar. Dan weet ik dat ik ergens buitengesloten wordt, niet opzettelijk, maar ik weet dan niet de brug te slaan naar het het sociaal wenselijk reageren en participeren. Ik wil het ook niet, maar het gevoel van een Alien zijn, wil ik ook niet.

Ik leg dit zo’n beetje uit aan mijn zoon, mijn eenzame traan niet tegen kunnen houdend. Ik baal daarvan want mijn zoon is wat dat betreft rigide. Waarom huilen om iets wat niet van belang is in zijn ogen. Hij geeft me een knuffel en zegt warm, ‘Mam dit is niet wat ik bedoel, maar ik snap dat joe dit verdrietig maakt.’ Weer sla ik de plank mis…..maar het geeft niet. In mijn wereld was het wel zo.