23. mrt, 2018

Het leven bezien vanuit het nu kan niet anders dan ervaren te worden door gevoelens en gedachten

Als we een grote golf zijn en we dansen voort, dan kan die golf ook donker zijn. Hoe komen we erbij dat alles licht is? Als we allen een zijn en ons leven hier op aarde een spel is om onszelf te ervaren, hoe weten we dan hoe het is om niet een spel te spelen? Het grote zijn als een warm kleed om ons heen voelen, is wat we graag willen dat het is. Maar in hoeverre is dat zo? We kennen iets doordat iets er ook niet is. We kennen iets omdat er een tegengestelde is. waarom zouden we dan alleen licht en warmte zijn?

Als we het leven moeten nemen zoals het is, het ervaren als een golfbeweging en alleen ervaren hoe het voelt. Dan is er ook angst, afschuw en verdriet. We kunnen niet ervaren zonder dat daarbij een gevoel vrij komt en ik denk dat dit de reden is van ons bestaan, ervaren.

Ervaren is niet alleen positief, juist niet. Het accepteren van verlies en verdriet, boosheid of verslagenheid is vaak een moeilijk proces, maar wel een bron van ervaring. Het leven bezien vanuit het nu kan niet anders dan ervaren te worden door gevoelens en gedachten.

Het grote weten daarachter is dat we allen een zijn en niets in dit leven je echt kan raken. Maar dat is niet zo. Alles in dit leven kan je raken. Hoe je er mee omgaat, zegt alleen iets over de ervaring die je al hebt opgedaan. Daarom is het niet een grote positieve toverbal onze wereld. Het is een waarneming vanuit ieders gezichtsveld en ervaringswereld. Hoe je het hier op aarde zijn ook bekijkt. Of het een illusie is of een paradijs of een spel of gewoon het leven zelf. Wat je ervaart daar heb je mee te maken, wat jij ziet en voelt, is jouw wereld. En dat is ook de bedoeling denk ik. We zijn hier om onszelf te ervaren. Wat hier is, is voor ons nu echt.

Als we in onze dromen, na de dood, in coma of in een bijna doodervaring ergens zijn waar het warm en licht is, is dat de plek waar we thuishoren? Is dat wie we zijn? Ik weet het niet. Het geeft mij een geborgen gevoel dat dit hier op aarde inderdaad een leerschool is, het zelf ervaren. Dat is waarom ik denk dat we hier zijn en dat er ergens een thuis is, waar we niet hoeven kiezen, voelen, denken en alleen maar hoeven zijn. Hier op aarde kan dat niet. We kunnen aanvaarden en accepteren en er het beste van maken, maar we kunnen niet al in een witte hemel zitten en alleen maar positiviteit prediken. Want dan doe je volgens mij je kop in het zand en schiet het leven hier op aarde zijn doel voorbij. Zo boven zo beneden en daar hoort ook bij pijn, verdriet en boos zijn. Hoe we dat ook als negatief hebben bestempeld. Ons ware zijn eert dat net zo goed, omdat alles er mag zijn.