7. apr, 2018

Bestaan is iets anders dan leven

Bestaan is iets anders dan leven. Of overleven. Zullen mijn hersenen een waas voor mijn bewustzijn hebben gelegd zodat ik de harde werkelijkheid onder ogen kan komen? Of andersom? Ik zie het, ik weet het, ik ervaar het en ik voel het en toch lijkt het niet bij mij te horen. Neem ik het niet serieus. Doe ik er luchtig over, besef ik niet ten volle wat er is.

 

Tegelijkertijd schrijf ik deze woorden, dan moet er toch ergens een diep besef zijn van wat de werkelijkheid is? En daar komt mijn waas. De werkelijkheid is er, maar is niet tastbaar. Mijn waas houdt het besef en wat is gescheiden. Iets kan er zijn zonder dat ik het werkelijk besef. Die werkelijkheid komt niet binnen, bestaat uit alleen uit woorden.

 

Zou het dan zijn, dat wat is, te onwerkelijk is voor mij? Waarom kan ik niet ten volle beseffen wat er in mijn hoofd is? Dit is hoe ik overleef, vermoed ik. Ik leef, ik overleef en ik besta. Ik balanceer tussen deze drie manieren van zijn. Mijn werkelijkheid is regelmatig niet de werkelijkheid van wat is. Dit besef is er pas kort. Het maakte me bang. Ik vroeg me in stilte af of ik wel in orde was en of dit alleen bij mij voorkwam. Door mijn studie ontwikkelingspsychologie ontdekte ik dat ik ronddwaalde in ideeën, gedachten en gevoelens die bij de ontwikkeling van pubers horen. Meteen daarna besefte ik dat ik de ontwikkeling die bij een puber door moest maken, niet gemaakt heb of in ieder geval maar ten dele. Ik begreep ook hoe dit kwam. Mijn jeugd was traumatisch en ik heb een vorm van autisme dat ik me toentertijd niet bewust was. Stappen die ik van nature had moeten zetten in een veilige thuissituatie waarin ik bewust had moeten zijn van mijn volledige ik, heb ik niet gezet. Simpelweg omdat ik de skills niet had, de omgeving mij niet voor had bereid en me begeleidde daarin en omdat ik als kind met een vorm van autisme een andere ontwikkeling doormaakte. Ik was veel trager.

Volgens mij is dat de reden dat ik sommige belevingen in mijn werkelijkheid anders beleef. Maar het kan natuurlijk ook heel goed zijn dat ik nog steeds vast zit in mijn puberbrein en nog altijd denk dat ik anders ben dan iedereen. En mij daardoor bevindt in mijn waas. Mijn tumor blijft echter, of ik me nu in een waas bevindt of niet, onwerkelijk voor mij.