4. mei, 2018

Tekst

“Mam weet je nog dat je vroeger vertelde over dat als je een hamburger eet en je voelt je daar happy bij, het voor je lichaam weinig kwaad kan, maar eet je de hamburger met een schuldgevoel, dan wel. Ik denk dat je daar weleens gelijk in kan hebben”, zei ze. “Toen vond ik het maar gek”.

Mijn kinderen kregen vaker uitspraken van mij te horen. Door mijn leven heen hoorde en las ik van alles wat me aansprak. Ik interpreteerde het op mijn manier en leefde er naar. Ik legde mijn kinderen nooit iets op, maar als ze iets vroegen dan legde ik uit hoe ik in het leven stond.

Nu heeft mijn dochter een vriendje die met soortgelijke uitspraken komt. Hij gelooft in meerdere dimensies en kan daar interessant over vertellen. Mijn dochter vindt het nu erg leuk dat ik ben zoals ik ben. Terwijl ze vroeger weleens zei dat ze me een beetje vreemd vond. Lief maar niet zoals andere moeders.

Ik ben altijd mijn eigen weg gegaan. Mijn onderdrukte gevoelens van vroeger waren geen belemmering. Wel ondervond ik dat ik vast zat in denkpatronen en er een compleet nieuwe wereld schuilging in het leven buiten mijn gezichtsveld. Iedere dag ervaar ik dat weer een beetje. Ik vind het fijn. Het geeft altijd iets om bij stil te staan. Soms verwart het me, maar dan heb ik mijn lieve partner of zoon die me helpen de boel te ontwarren.

Het leven geeft altijd. Ik denk nooit waarom gebeurt dit mij. Ik kan niet anders dan opgaan in het leven op mijn manier. Hoe ik denk en voel past soms niet in een potje, maar dat geeft niet. Ik zeg altijd dat ik in mijn eigen bubbel zit en daar voelt het fijn, daar leef ik mijn leven als een klein feestje.