1. jun, 2018

Een kleine pad kruiste mijn pad....

Een kleine pad kruiste net mijn pad. Hij sprong met 1000 kleine sprongen naar de overkant. Het zag er zo vertederend en onschuldig uit. Het had geen oog voor gevaar of een gedachte welke kant het op zou gaan, het hopte vooruit.

Jij kleine pad, je zet me aan het denken. Mijn pad gaat ook met kleine sprongen vooruit. Steeds vaker zonder veel gedachten en met een rustige, diepe adem. Mijn buik is mijn oase van ontspanning en vredige rust, mijn baken, mijn anker. Zelfs als ik zoals van de week mijn lichaam niet volg en mensen om mij heen mij ondersteunen in het inzien van een probleem. Mijn bijnieren die ik niet meer heb en mijn autisme dat toch in mijn diepste ik verweven zit, gaan vaak niet hand in hand. Signalen die mij moeten verontrusten die mijn lichaam geeft, ontgaan mijn hoofd volledig. Maar het zij zo. Ik vertrouw op de mensen om mij heen en vind het niet erg dat ik over dat stukje geen eigen baas ben.

Mijn pad is net als de kleine pad rechtdoor met alles wat ik onderweg passeer. Ik spring vredig door. Mijn gedachten zijn mijn enige gewaarwording van wat niet is. Zij leiden mij soms en dan verlies ik mijn anker. Ik schop niet langer meer tegen dit fenomeen. Ze zijn er en ik ben het me bewust. Steeds vaker kan ik ze er laten zijn en naast me neerleggen, soms met hulp van buitenaf. Ook dat accepteer ik. Mijn pad gaat met sprongen en altijd vooruit, mijn bestemming is helder en onbekend tegelijk. Zoals ik ergens eens las, het leven is de treinreis en niet het eindstation.