8. jun, 2018

we zijn hier om te ervaren

Een tijd lang geloofde ik dat je hier op aarde was om lessen te leren. Ik begreep daarom ook niet waarom mijn moeder op haar 48ste overleed. Volgens mij was ze nog lang niet uitgeleerd, dacht ik toen.

Mijn moeder was Borderliner. Dat is wat ik jaren lang zei als ik mijn moeder beschreef. Ze was vrolijk, uitzinnig vrolijk, ze was aanwezig, ze was grenzeloos, ze was impulsief, ze was tenenkrommend, ze was schaamteloos, ze was ineens heel kwaad, ze schreeuwde en ze smeet met van alles, ze klauwde om zich heen en ze was heel erg bang, ze leefde in haar eigen waarheid. Ze bedoelde het vaak goed, maar wij, haar kinderen liepen op onze tenen, bang iets fout te doen. Haar stemming sloeg om voor je het wist en je moest pijlsnel bedenken wat je had gedaan of was vergeten. Haar handen zaten los en haar tong was vlijmscherp. Ik was doodsbang voor haar en hield evenveel van haar.

Nu ze al bijna zestien jaar dood is, begrijp ik steeds meer waar ze vandaan kwam en wat haar bestemming was. Ze was hier niet om te leren, maar om te ervaren. Er was geen speciaal einddoel. Ze heeft liefde en pijn gekend, angst en onzekerheid. Ze golfde mee op haar emoties en deed haar best niet kopje onder te gaan. De kanker heeft haar meegenomen naar een ander bestaan. Ik hoop dat ze daar rust, vrede en heel veel geborgenheid en liefde mag ervaren. Het leven hier op aarde putte haar uit, maar ze heeft het ten volle geleefd.

Ik geloof niet meer dat we hier op aarde zijn om lessen te leren. Ik denk dat we hier zijn om het mens zijn in al zijn facetten te ervaren. Wat is goed en wat is slecht? Deze waarden hebben wij zelf in het leven geroepen. Ervaringen zijn er per definitie om het leven te ervaren. Deze zijn niet te verdelen in goed en slecht. We hoeven niets te leren, ervaren is ons doel.