29. jun, 2018

Een kijkje in mij

Mijn autisme is in mij verstrengeld. Ik merk dat aan hoe ik denk, handel en reageer, waarvan ik houd en niet leuk vind, ik merk dat aan de wereld om mij heen.

Mensen zeggen vaak dat autisme iets is met communicatie en sociale vaardigheden. Eigenlijk is autisme een diep gevoel van puurheid. Ik leef vanuit wat ik voel en prettig vind, maar moet mij aanpassen aan de wereld om mij heen. Mensen houden van het praten over koetjes en kalfjes en doen dat zonder moeite. Ik praat niet graag over niets, gewoon omdat er niets in mij opkomt om dan over te praten. Ik moet moeite doen om te bedenken wat die ander dan graag wil horen. Voor mezelf is dit samen zijn niet prettig. Het is een opgave en het put mij uit.

Ook wordt er wel gezegd dat mensen met autisme star zijn en dubbelzinnige opmerkingen niet begrijpen. Het woord star heeft een negatieve lading, vind ik. Als ik voor mezelf spreek, zie ik niet altijd andere mogelijkheden in mijn vizier dan die wie ik verwacht had te zien. Het verwachten is een vaardigheid die ik heb moeten aanleren, omdat als ik niets verwacht het leven te snel gaat voor mij. dan zou ik van moment tot moment overspoeld worden door woorden, acties en situaties die te snel voorbij gaan om rustig tot mij te nemen, te realiseren wat er gebeurd of gezegd wordt en dan te reageren of actie te ondernemen. Het leven gaat te snel voor mij. De maatschappij heeft de norm dermate versneld en verhoogd dat het simpel LEVEN niet lukt. Ik moet voorleven, inschatten en bedenken of ik adequaat reageer of handel. Het leven wordt mij ontnomen. Ik overleef.

Dubbelzinnige opmerkingen heb ik in de loop der tijd leren horen. Ik begrijp die humor en kan er zelf nu ook mee spelen. De wereld was voor mij een pure parel. Wat mijn blik mij gaf, was wat het leven was. Ik hoefde er niets mee. Ik hoefde het niet in te schatten, ik hoefde niet te weten wat het was, ik hoefde het niet te beoordelen, wat ik zag was. Dat is mij afgepakt, zo ervaar ik dat. Iets is niet langer meer gewoon wat ik zie. Woorden, mensen en situaties kunnen dubbelzinnig zijn. Ik moet altijd op mijn hoede zijn dat ik niet te naïef rondloop. Wat mensen zeggen, is lang niet altijd wat ze voelen of denken en dat is waar ik last van heb. In een gesprek zie ik en voel ik wat de echte boodschap is en niet wat mensen zeggen. Dat is vermoeiend. Ik voel me niet serieus genomen, ik voel dat ik gedwongen wordt een rol te spelen in een klucht en ondertussen gaat het leven voorbij.

Gelukkig heb ik me aan weten te passen en weet ik ondertussen hoe het leven werkt en wat er van mij verwacht wordt. Ik heb een eigen wereld in mijn wereld weten op te bouwen waar ik mijn schild kan laten zakken en mijn puurheid weer laat opbloeien. Het heeft lang geduurd eer ik weer op mijn eigen gevoel durfde te vertrouwen. Om mij aan te passen en niet in een hokje met label geduwd te worden, heb ik veel van mezelf verloren. Het doet pijn om in mezelf de stukjes te moeten zoeken die van mij zijn en waarop ik kan bouwen. Maar wat autisme ook geeft, is de lach. Wat nooit aan de kant is geschoven, is mijn oprechte, nieuwsgierige en het weten dat er altijd weer gelachen wordt dat het leven niet helemaal wordt geregeerd door de regels van nu. Dat stukje leven is mij altijd bij gebleven. Ik ken verdriet en pijn, liefde en genegenheid, de schaterlach en boosheid, maar wraak en haatgevoelens zijn mij vreemd. Er is altijd weer een nieuwe dag en in iedere dag zit altijd een lach.