6. jul, 2018

Het moeten in onze maatschappij, vind ik toch echt een dingetje.

We hebben met z’n allen bedacht dat we bepaalde zaken zo en zo doen, maar waarom en voor hoe lang en heeft het nog nut? We doen zoveel zaken omdat we het gewend zijn, het hoort zo. Waarom werkdagen van acht tot vijf uur? Waarom met z’n allen in de file staan? Waarom al met vier jaar naar school? Waarom is de school zoals deze is?

Uiteraard zullen de antwoorden solide zijn. De economie moet draaiende blijven en kinderen moeten veel leren om zichzelf te kunnen onderhouden in deze maatschappij. Maar waarom hechten we daar zo’n waarde aan? Wij kunnen toch ook een andere weg in slaan? We kunnen toch voorang geven aan geluk, gezondheid, ontspannen leven en ontwikkeling. Ik voel me gedwongen om deel te nemen aan een maatschappij waar ik me niet thuis voel.

Hoe zou mijn wereld er dan uitzien? Iedereen heeft een stukje land of een tuin en als je dat niet wilt, dan heb je dat niet. Je mag dieren houden als je er verstand van hebt en er goed voor bent. Ik zou een eigen moestuin hebben en kippen die loslopen. Ik zou lopend of op de fiets naar mijn werk kunnen gaan en de werktijden zijn van 10 uur tot 16 uur. Op de school waar ik dan werk, geven we les dat ontwikkelingsgericht is. We kijken naar het kind en gebruiken de nieuwsgierigheid van het kind om zaken aan te leren die interessant zijn. Het leven zou meer bestaan uit ontdekken en uitvinden, diepzinnige gesprekken waren de koetjes en kalfjes gesprekken van deze maatschappij in de pauzes. De pauzes waren een uur lang en je kon lekker naar buiten. Er was veel natuur en de dagen op ieders werk begonnen met zen oefeningen, als je dat prettig vindt. Ook was het van belang dat mensen elkaar met respect bejegenden, of ze nu kinderen waren of volwassenen. Er waren geen straffen, alleen maar goede voorbeelden en gesprekken. Er was ruimte voor elkaars mening en dieren werden met net zoveel respect bejegend en verzorgd als mensen. We aten uiteraard geen vlees. Iedereen had evenveel eten of drinken en geld bestond niet. Alles wat er was, was voor iedereen.

Ik hoef geen wereld waar alles pais en vree is, maar wel een waar een ieder kan leven zoals we dat van binnenuit het liefste doen. Het gevoel te moeten en ergens bij te horen zou niet bestaan. We zouden veel meer leven naar wat voor onze ziel natuurlijk is. Ik denk dat ziek zijn bijna niet zou bestaan in zo een wereld. Want ziek zijn is een uiting van emoties mijns inziens van een lichaam in stress en verdriet, onderdrukking en woede. We maken onszelf ziek en ongelukkig doordat we doen wat we denken te moeten doen. Veel mensen lijken te hebben vergeten dat wij het zelf waren die ons het leven zodat we het nu ‘lijden’ hebben bedacht en opgelegd. Wat houdt ons tegen het leven anders in te richten en waarde aan andere zaken te hechten?