27. jul, 2018

Momenten van denken en denken aan momenten

In de avondzon liepen ze richting de dijk. Het gras om hun heen was geel geworden. De hitte bleef lang aanhouden, de natuur boog haar hoofd. Ze hield zich rustig en wachtte op de regen. Ze liepen hand in hand en de stilte sprak. De lucht kleurde oranje roze. In hun andere hand hielden ze een ijsje vast. Ze wandelden met lichte tred voort.

Zij dacht aan de mooie dingen in het vooruitzicht, hij dacht niet. Zij verwachtte en verlangde, hij genoot van het moment en dacht niet verder na. Ze waren samen, ze waren bij elkaar. Hun handen zeiden 1000 woorden, de lucht tussen hen was intens en zonneklaar.  Ze stopten even en keken elkaar aan. Ze glimlachten beiden en in een liefdevol gebaar streek ze met haar vingertoppen langs zijn voorhoofd zijn haren  naar opzij. Hun lippen dicht bij elkaar. “Als ik dit moment mocht houden, dan stopte ik het in een potje en sloot het met een deksel” zei ze terwijl ze liefdevol naar hem keek. Hij keek naar haar en zei “Als je dit moment opsluit, bewaart en koestert, zullen volgende momenten ook gekoesterd willen worden en is jouw potje al snel te klein. Laten we alle momenten vrij daar laten waar ze het liefste zijn.” Ze keek hem aan en ze vroeg zich af of hij geen potjes had. “Als ik ze niet in potjes bewaar, raken ze straks door elkaar. Hoe bewaar jij al je herinneringen dan?” vroeg ze oprecht nieuwsgierig. Hij had naar haar geluisterd en had niet begrepen wat ze bedoelde. Zijn leven was nu en alles wat hij prettig vond daar dacht hij weleens aan, maar hij hoefde ze niet te ordenen, ze waren er en gingen weer. Hij gaf ze niet zo veel aandacht. Hij leefde in het moment. Zij begreep niets van wat hij zei en probeerde nogmaals haar argumenten nog duidelijker aan hem uit te leggen. Hij zag de intensiteit in haar ogen hoe ze probeerde te begrijpen hoe hij dacht. Ze wilde dat hij haar begreep, maar hij begreep haar al lang. Zij spaarde haar mooie momenten en ordenden ze om ze later altijd weer op te kunnen roepen. Hij vertelde haar dat dit niet nodig was, een moment is mooi en waardevol op het moment. Als je in een moment een herinnering nodig hebt om voort te leven, dan is het moment verloren. Zowel de herinnering als het nu. Tuurlijk denk je af en toe eens terug aan een mooi of verdrietig moment. Maar niet om het huidige moment te niet te doen door te bladeren in je geheugen aan welk moment je terug wit denken. Ze was het niet met hem eens. Momenten zijn er om te bundelen en om te herinneren dat is was het leven maakt.

Op dat moment begreep hij dat ze anders dacht dan hij. Hij accepteerde het en het veranderde niets aan hun situatie, hij hield nog evenveel van haar. Zij realiseerde dat hij haar niet begreep en anders dacht. Ze werd er verdrietig om en haar eerste herinnering van afstand tussen hen was geboren.

Ze leefden lang samen. Hij was gelukkig en accepteerde al wat was. Zij was in de loop der jaren in haar denken verstrikt geraakt, maar had vrede met haar situatie. Ze begreep haar man dikwijls niet en voelde zich daardoor vaak alleen. Ze zei niet langer meer hoe zij over de dingen dacht en worstelde soms met haar hersenspinsels. Maar uiteindelijk brachten al haar overpeinzingen haar niet dichter tot vrede in zichzelf of bij hem. Hij zag het aan en sloeg een arm om haar heen. Jaren geleden was hij gestopt met haar te helpen het denken te laten. Zij dacht nog altijd en de momenten gingen haar voorbij. Hij leefde de momenten en dacht steeds vaker niets.