23. aug, 2018

Ze moet alleen haar mannetje staan

Ik zie haar gaan en ik voel de tranen over mijn wangen glijden. Ze is mijn kind. Ze is verdrietig en boos en ik kan niets voor haar doen. Ze zegt ik zit mijn tijd wel uit, maar twee jaar is een lange tijd. Ik sta aan de kant van haar leven en kijk machteloos toe. Toen zij de beslissing nam bij haar vader te gaan wonen, verloor ik mijn stem. Ik kan zeggen wat ik niet leuk vind en waar ik anders over denk, maar mijn woorden verdampen in de lucht. ‘Laat maar mam, ik doe het op mijn manier’ zijn haar wijze woorden. Ze weet dat ik buitenspel sta. Mijn deur, hart, armen en oren staan altijd open, maar ze moet haar eigen pad belopen.

Ik had een moeder met Borderline. Het enige dat ik mezelf had beloofd toen ik moeder werd, is dat mijn kinderen nooit de angst hoeven te kennen die mijn metgezel was tijdens mijn kindertijd en jeugd. Ze was 15 toen ze besloot bij haar vader en zijn vriendin te gaan wonen. Ze zou een tuinhuisje als slaapkamer krijgen en in het mooie Soest gaan wonen. Ik was herstellende van mijn derde operatie die de Cushing uit mijn leven zou bannen. Mijn zoon was verdrietig en boos om haar besluit. Ik alleen verdrietig. Ik begreep haar. Zij en haar vader waren twee handen op 1 buik. Een nieuw leven beginnen in een nieuwe stad is spannend en mijn dochter houdt van nieuwe dingen. Ik liet haar gaan met een glimlach om mijn mond en een kramp in mijn hart.

Nu bijna drie jaar later, heeft ze het zwaar. De tijd daar is intensief geweest. Haar sociale leven floreert, maar het leven daar thuis is een façade. Het gezin hangt aan elkaar van goede wil, maar de oprechtheid in ieder gebaar is ver te zoeken. Gemaaktheid is in alles doordrongen. Positief zijn, is de slogan. Daarbij worden echte gevoelens genegeerd en zijn er heftige ruzies. Mijn dochter houdt haar lippen gesloten, verbijt haar frustraties en houdt haar rug recht. Ze kan niet meer en wil niet meer, maar een uitweg is er niet. Ze wil haar school daar afmaken, ze is al eens gewisseld en een derde keer wisselen wil ze niet aan. Haar vriendinnen en haar werk is daar. Nog twee jaar voor ze gaat studeren ‘En dan ben ik daar weg mam!’ mijn hart huilt. De vriendin van mijn ex-man heeft Borderline trekken en verhalen die mijn dochter vertelt, doen mij denken aan mijn moeder. Ik heb haar altijd behoed en nu ik haar niet kan beschermen, krijgt ze alsnog te maken met situaties en gevoelens die ik niemand gun.

Ik scheidde toen ze elf was, toen woonde ze nog deels bij mij. Ze vertrok toen ze 15 was en nu ze bijna 18 is, verlies ik haar aan de grillen van het leven, veel eerder dan ik wilde. Ik houd van haar en laat haar gaan. Ik ben er voor haar, maar ze moet alleen haar mannetje staan.